یادداشت‌های نوید

کاری بکنید...

2012-02-02T07:03:00.003-05:00

سعید ملک پور دانشجویی بوده است که در کانادا به همراه همسرش مشغول درس و زندگی بوده و زمانی که برای دیدار از پدرش که در آستانه فوت بود به تهران سفر می کند دستگیر می شود و حالا در آستانه اعدام است. اتهام اش این است که سایتی راه انداخته که به پخش تصاویر مستهجن می پرداخته. خودش و خانواده اش ادعا می کنند که سعید برنامه ای نوشته بوده که توسط افراد ناشناس دیگری در این راستا استفاده شده و او بی اطلاع و بی گناه بوده. افرادی که در تماس نزدیک با سعید بوده اند و با اخلاقیات اش آشنا هستند بی گناهی او را بسیار محتمل می دانند. سعید در آستانه اعدام است و من به شخصه خیلی نگرانم از این که حقی در این وسط ضایع می شود.

عده زیادی مثل من در مورد روند این پرونده به هیچ وجه قانع نشده اند. چندی پیش نامه ای به رییس قوه قضاییه نوشته شد که عده بسیار زیادی از جامعه دانشگاهی آن را امضا کردند و نگرانی شدیدشان را ابراز کردند. این نگرانی ها و سوال ها هیچ وقت حل نشد. و باقی است. به خدا اهمیت عدالت در این پرونده و هر پرونده ای که موضوع جان یک انسان در میان است از هزار انتخابات و قیمت دلار و سکه و سخنرانی بالاتر است. سکوت موجود در این مورد بسیار عذاب آور است.

من در گذشته دوستان زیادی داشته ام که افراد معتقد و مومنی بوده اند که گرایشات سیاسی شان با من متفاوت بوده است. اگر دوستی با گرایشات سیاسی اصولگرایانه این نوشته را می خواند از او خواهش می کنم که به ابعاد این مسئله فکر کند. از بار مسوولیت اش شانه خالی نکند. اگر دسترسی به هر کسی حتی در حد یک نماینده یا مدیر دارد تماس بگیرد و نگرانی ها را ابراز کند. به خدا با کشته شدن یک فرد، ملتی کشته شده است.

من در گذشته دوستان زیادی داشته ام که تبحر متخصصانه ای در کامپیوتر داشته اند. من به شخصه نه نیت افرادی که در ارتش سایبری هستند را زیر سوال می برم و نه تخصص شان را. اما مسئله جان یک انسان مطرح است. اگر کسی را می شناسید به او بگویید که متخصصانی به مراتب بهتر از شما در طول سالیان گذشته اشتباه کرده اند. اصلا اشتباه یک امر طبیعی در این مقوله است. مطالعات زیادی هم در این زمینه وجود دارد که در فعالیت های مشکل و تخصصی، افراد overconfidentهستند. به خدا این مطالعات وجود داره و این مشکل نشان داده شده. اصلا آدمی این ویژگی را دارد. من که به گذشته خودم که نگاه می کنم می بینم چنین تجربه ای زیاد داشته ام. اصلا به دور و برتان نگاه کنید، مگر کم داریم آدم های از خودمطمئن. شما هم کمی به اطمینان تان شک کنید. فردا با کشته شدن یک فرد یا باید تا ابد خودتان را توجیه کنید یا دچار عذاب وجدانی می شوید که تا ابد درمانی ندارد.

کاری بکنید. این پرونده شفاف نیست. این پرونده احتمال خطای زیادی دارد. از همه مهمتر، این پرونده، حتی حکم اش با ادعایش تناسبی ندارد. کاری بکنید.

پرواز از کلمبوس تا آلبانی

2012-01-30T18:20:00.003-05:00

پرواز اول ام از کلمبوس به نیویورکه و دومی از اون جا به آلبانی. قراره بین فرود اولی و عروج (!) دومی سه ربع فاصله زمانی باشه تا من به دومی برسم. اولی یک مقدار تاخیر می خوره و بعد هم که سوار می شیم یک مدتی منتظر می مونه تا بهش احازه پرواز بدند. این جوری می شه که وقتی فرود می آییم نیویورک، من به سرعت می دوم سمت دری که مال پرواز بعدی است که ماشاا.. خود این هم کلی مسافته. وقتی می رسم با این که 8 دقیقه به پرواز مونده، این ها همه رو سوار کرده اند و در رو بسته اند! خانوم مسوول در از من می پرسه که مال کدوم پروازی و من می گم آلبانی. کلی اخم می کنه که این چه وقت اومدنه! حالا خوبه خودش می دونه که من در پرواز شرکت خودشون بودم و تاخیر خورده! می گم من که از پرواز در اومدم تا این جا دویدم. خلاصه بی سیم می زنه و با هزار دنگ و فنگ هواپیما که هنوز پرواز نکرده رو درش رو باز می کنند و من رو سوار می کنند.

هواپیمای آلبانی یک هواپیمای کوچک دو ملخه است. حدود 30 تا مسافر گنجایش داره ولی حدود 15 نفر سوارند. بوی گازوئیل هم برداشته هواپیما رو. مهاندار جای من رو عوض می کنه تا در جایی بشینم که به تعادل هواپیما کمک شه!

مهماندار هواپیما آقایی است که حدودا باید شصت سال اش باشه. با خودم فکر می کنم که این اگر از من بپرسه نوشیدنی چی میل داری، من اصلا روم نمی شه چیزی بخوام. جای بابامه. توی این مایه ها که بلند شم و بگم آقا شما بشین من خودم به مسافرین گرامی چای و قهوه و سایر موارد رو می دم! اما خدا رو شکر اصلا کار به این چیزها نمی رسه و چیزی سرو نمی شه. به آقای مهماندار نگاه می کنم و رفتارش رو زیر نظر دارم. کت اش رو در میاره و آویزون می کنه. برای توضیح موارد ایمنی هم دل و دماغ چندانی نداره و من که اصلا نمی فهمم داره چی می گه. فکر می کنم بنده خدا حتما یک سی سالی هست که داره کار می کنه و با توجه به وضعیت اقتصادی آمریکا خودش رو بازنشست نکرده تا در یک شرایط بهتری این کار رو بکنه. احتمالا هم بعد از سال ها که به این کار مشغوله حالا یک پرواز راحت تر بهش دادند که نیازی به سرو نوشیدنی نباشه و فقط همون اول نکات ایمنی رو بگه و تموم شه.

نزدیک های آلبانی که می شیم و از لایه ابرها که پایین می آییم، هواپیما به شدت بالا پایین می شه و ملت عقب هواپیما قاه قاه شان بالا می ره. شدیدا باد می آد. اما همانطور که از دیدن این نوشته حدس می زنید به سلامت فرود می آییم! توی فرودگاه آلبانی نیوشا منتظرمه. خستگی سفر کم کم در می ره وقتی شروع می کنیم در مورد برنامه های دو سه روز آینده که من در آلبانی ام صحبت می کنیم...

داستان یک پنج شنبه در کلمبوس

2012-01-29T00:20:00.010-05:00

هتل ام 45 دقیقه با دانشگاه فاصله داشت. بیشتر روزها را پیاده رفتم و برگشتم و خوش گذشت. در میان راه باید از روی یک پل رد می شدم و رودخانه پرآب و پر از پرنده شهر را قطع می کردم. گاهی هوا مه هم داشت و جالب بود. اما، پنج شنبه ای، هوا بارانی بود، و پریدم داخل اتوبوس. با اشتیاق و افتخار کارت دانشگاه اوهایو را نشان دادم که اتوبوس ام مجانی حساب بشود؛ اما خانوم راننده پس از کنکاش کوتاهی گفت که «آقاجان شما که دانشجو نیستی که؛ باید پول اتوبوس رو کامل بدی!»

حدود 9 صبح دانشگاه هستم. فنجان ام را به دست می گیرم و می روم که قهوه درست کنم. یک فنجان سفید گرفته ام با گل های طوسی. از فروشگاه میسیس. بر عکس ام آی تی، در این جا انتظار برای قهوه فرصتی است برای گپ زدن و آشنا شدن با همدیگر. البته دانشگاه اوهایو کلا مردمان خوبی دارد. استادها که در حد همکار با من برخورد می کنند. کارمندها هم همیشه گشاده رو هستند.

کار اصلی پنج شنبه ام جلسه آنلاین در مورد پروژه ای است که درگیرش هستم. دانشگاه های متعددی در این پروژه درگیرند. دو تا مقاله ای را که نوشته ایم برای طرفین دعوا(!) ارائه می کنم. بقیه دانشگاه ها به نظرم دودر کرده بودند و عملا تنها کسی که کارش به جایی رسیده بود ما بودیم. سوپروایزرم کاملا خوشحال است! بعد از جلسه می رویم و من ناهارم را می خورم و او قهوه اش را. کمی گپ می زنیم از زندگی آکادمیک.

عصری، داشتم در اتاق کارم کار می کردم. هوای بیرون به شدت بارانی بود. راب و کریگ، دو تا از استادهای جوان دانشکده می آیند دنبالم و از لطف شان، من را به آب جو در یک بار نزدیک دانشگاه دعوت می کنند! من که این کاره نیستم، ولی پشت در اتاق ام کمی بگو و بخند می کنیم. هر دو در آستانه تنیور گرفتن هستند. یکی شان اقتصاددان است و آن یکی رفتار سازمانی کار می کند. نسبتا در چاپ مقاله هم موفق بوده اند.

شب، خانه راسل و مونیا دعوت ام. دوستان بنگلادشی ام هستند. راسل دوست دوران تحصیلی ام در آلبانی بود که یک سال جلوتر از من بود. الان استاد دانشگاه اوهایو است. مونیا برای یک سازمان غیرانتفاعی کار می کند. خانه کوچک قشنگی خریده اند. از در که وارد می شوم اول از همه بوی غذای خوشمزه شان را احساس می کنم! شام می خوریم و از زندگی حرف می زنیم. مرغ و ماهی و میگو و یک خوراک سبزی خواری درست کرده اند. تندی اش برای من خوب است. خانه شان را هم نشان ام می دهند. دو طبقه با یک اتاق خواب برای مهمان در طبقه اول و یک اتاق خواب به صورت دوبلکس در طبقه بالا به همراه یک اتاق کار کوچک. شب خوبی بود.

راسل و مونیا می رسانندم هتل. به من هشدار می دهند که گویا کلمبوس پر است از ساسِ تخت خواب (bed bug). و کلا توصیه کردند که حواسم به هتل ها هم باشد! اینترنت چک می کنم و می خوابم. شب تا صبح تنم می خارد و در ذهنم ساس های تخت خواب رژه می روند!

قسمتی از این روزها

2012-01-22T10:09:00.005-05:00

دومین هفته ی من در ام آی تی، جمعه عصر، تمام شد و اتوبوس گرفتم و شب آلبانی بودم. الان هم یکشنبه صبح است و در فرودگاه ام که برم شهر کلمبوس، در ایالت اوهایو. برای یک هفته. هواپیما تاخیر خورد و برنامه پروازم رو عوض کردند، چون پرواز مستقیم به کلمبوس نداریم و باید اول یک شهر دیگر فرود می آمدم و با این تاخیر پرواز دوم رو حتما از دست می دادم.

کلا قرار شده که در هر ماه، سه هفته، ام آی تی باشم و یک هفته دانشگاه ایالتی اوهایو. این قرار رو هم عملا خودم باهاشون گذاشتم. قضیه این بود که می شد در آلبانی بمونم و کارها رو انجام بدم و ماهی یک بار با ام آی تی ها قرار داشته باشم. اما به نظرم رسید که بالاخره دوران پست داک هم مثل همه دوران ها تمام می شه و اگه در این مدت نتونم از محیط استفاده کنم عملا دوره فقط به انجام پروژه ختم شده. نه کسی رو شناختم، نه سخنرانی ها رو استفاده کردم و نه دوست های جدید پیدا کردم. اینه که هر هفته می رم یکی از این دوجا و آخر هفته برمی کردم آلبانی. طبیعتا این کار بدی های مربوط به حودش رو هم داره. مدتی من و نیوشا مجبوریم دیدارها رو به آخر هفته ها محدود کنیم. و در طول هفته فقط با تماس تلفنی از هم خبردار شیم. فعلن با یکی از دوستان که در دانشگاه بوستون دوره پست داک رو می گذرونه همخونه شده ام. در شهر کلمبوس هم صرف نمی کرد که برای یک هفته در ماه خونه ای اجاره کنم. اینه که در هتل می مونم. تجربه جدیدی است اما کلا سخت می گذرد.

یک کافر احمق، یک کافر با هوش

2012-01-20T14:29:00.005-05:00

دوستی روی دیوار فیس بوک اش نوشته بود که «کافر همه را به کیش خود پندارد/ مومن همه را به دین خود وادارد».

فرض کنید مجموعه داشته باشیم شامل یک مومن و یک کافر و تعداد زیادی آدم معمولی. به نظرم رسید که با توجه به دو گزاره بالا می توان نتیجه گرفت که

- از دید کافری که همه رو به کیش خود می پنداشت، (1) اولا مومن هم دین کافر رو داره (2) بعد داره به زور همه دیگرانی رو که already دین کافری دارند رو دوباره به دین کافری وا می داره! پس در نتیجه از دید یک کافر، یک مومن یک کافرِ احمقه

- اما از دید مومن، کافری که همه رو به کیش خود می پنداره در همه موارد درست قضاوت می کنه، به جز مورد خود جناب مومن. در نتیجه از دید مومن، یک کافر، با تقریب خوبی، یک کافرِ باهوشه!

پس در نتیجه از دید کافر در دنیا همه کافرند و یکی شون احمقه. و از دید مومن در دنیا بقیه کافرند، و یکی شون هم باهوشه. همممم.... یه جور عجیبی شد...

خوشحالی از جایزه فرهادی

2012-01-17T18:30:00.004-05:00

یکی از نکته های جالب مربوط به جایزه اصغر فرهادی، خوشحالی دوستان و نزدیکان و در مقیاسی بزرگتر ایرانیان اهل روزنامه و فیلم و خبر است. هر چند خودِ خبر، به خودی خود، اهمیت زیادی دارد و شایان خوشحالی است، اما به نظرم میزانی از این شادی دلایل روانشناسی هم دارد. رویدادهای سه چهار سال گذشته آن چنان موجب تحقیر ما (مخصوصا آن ها که در خارج از کشور زندگی می کنند) و آزرده شدن بسیاری از ما شده بود که نیاز به یک اتفاق احترام برانگیز داشتیم. بسیاری از ما حتی فیلم فرهادی را هم ندیده بودیم اما بالا رفتن اش تسلی فشارهای این چند سال گذشته بود و صحبتش در بالای سن از جنس ما بود.

ارزش های اجتماعی - به بهانه یک کال فور پیپر

2012-01-08T20:36:00.005-05:00

بلند بلند فکر می کنم.

ارزش های اجتماعی چگونه شکل می گیرند و نقش دولت ها در شکل گیری این ارزش ها چیست. جدیدا یک «دعوت به مقاله» در یکی از ژورنال های مدیریت دولتی دیدم در مورد این مسئله. موضوع شبیه مسائلی است که گه گاه بهش فکر کرده ام ولی هیچ وقت کار درست و حسابی نکرده ام.

فکر می کنم بعضی از دوستان اقتصاددان ام این مسئله را به صورت هزینه و فایده ببینند که یک ارزش اجتماعی با بالابردن هزینه های سرکشی از آن در جامعه تقویت می شود. یا با ایجاد انگیزه های مشوقانه. دوستانی هم که بیشتر به جنبه های رفتاری و روانی موضوع اهمیت بدهند احتمالا جایی برای آموزش، حس پذیرش در جامعه و پرستیژ، و یا کلا انگیزه های فردی و اعتقادی برای احترام به ارزش های اجتماعی نگاه کنند. دوستان جامعه شناس هم شاید به نقش نیروهای اجتماعی و شکل گیری توافقی این ارزش ها - که لزوما ارزش هایی نیستند که در خارج از توافقات ما معنای مستقلی داشته باشند - نگاه می کنند.

به هر حال به هر صورتی به مسئله نگاه شود، از دیدگاه یک سیاست گذار و مدیر، این یک هدف است که افراد یک جامعه رفتار رانندگیشان خوب باشد. به خانم ها احترام بگذارند و متلک پراکنی را کم کنند. سیگار کشیدن در مکان عمومی کم شود. در خیابان دعوا نشود. تحصیل به یک ارزش تبدیل شود. مردم تقلب نکنند. کارمندان رشوه نگیرند. تمیز رفتن به محل کار به عنوان یک رفتار نرم در جامعه جا بیفتد. محیط زیست محترم شمرده شود و افراد به جداسازی زباله هایشان اقدام کنند و هزار موضوع مشابه... نقش دولت در این موارد چیست؟ چرا پیاده سازی چنین ارزش هایی به این سادگی ها نیست؟.. مثال ساده اش این که دولت چه کند که رفتار رانندگی درست شود و یا مردان متقاعد شوند که رفتاری متین در خیابان ها و تاکسی ها داشته باشند.... حرف های کلی ای مثل آموزش را بالا ببریم چیزی نیست که در این جا دنبال اش باشم...

این آشپزخانه شده نور علی نور!

2012-01-05T19:29:00.002-05:00

این مطلب یادتونه که قدیما نوشته بودم (+). دقیقا در اول اکتبر 2010. خلاصه اش این که امروز بالاخره تصمیم گرفتیم که "راه حل دیگرش" رو امتحان کنیم و لامپ گرفتیم! آشپزخونه شده نور عَلی نور!

2011-12-29T10:46:00.001-05:00

در شبِ آجری و سیمانی،
– گــُـلِ من! –
برف را میمانی...

با آمدنت، دستِ کم، مدرسه تعطیل شود!

به دنبال معنی

2011-12-25T01:43:00.003-05:00

امروز دو جا دعوت بودیم. اول، خانه آقا ناصر این ها که دارند می رَند از آلبانی. به عبارتی یک مهمانی خداحافظی بود. بعد هم کلیسای آنیلا، دوست پاکستانی مسیحی مون دعوت بودیم و ایشان قرار بود در گروه کُر شون آواز بخواند. اولی جمع ایرانی ها بود و دومی غیر ایرانی. اواخر مهمانی اولی، که عموما همه مذهبی بودند به جز یکی از دوستان که اعتقادی به ماورا مادیات نداشت بحث به خدا و روح و این جور حرف ها کشید. در دومی که همه بچه مسیحی بودند، از نوع کاتولیک بی پاپ (منظورم کاتولیک های پیرو کلیسای انگلستان، و نه واتیکان است) بحث پدر و پسر و روح القدس بود. در اولی گفتیم و خندیدیم و فسنجان خوردیم و کشک بادمجان. در دومی آواز خواندند و ما شنیدیم و این ها رفتند و نان و شراب گرفتند و ما نگاه شان کردیم. بودن مان آنیلا را هم شاد کرد.

روز خوبی بود کلا.

اما مهمانی ها و جمع شدن ها به کنار، مدت هاست که حرکات مذهبی برایم کم روح تر شده است. مثلا امروز که البته به خاطر احترام به دوست پاکستانی مان رفته بودیم کلیسا، حرکات مردم و بالا و پایین رفتن ها و حرکات خانوم کشیش (البته خیلی مثبت بود که کشیش یک خانوم بود) و به صف شدن ها و آواز خواندن ها برایم هیچ نکته عمیقی نداشت. کم روح بود. حرکاتی بود پشت سرهم و گاه تکراری... حتی وقتی که همه به هم دست می دادیم و آرزوی "سلام" می کردیم بیشتر برایم شبیه یک ژست بود... نمی دانم ولی هر روز نسبت به این معانی سخت گیرتر می شوم... از آن طرف محرم امسال هم تمام شد و من مسجد نرفتم. خیلی انگیزه ای برای شنیدن گریه و زاری های نوحه خوان های مان را نداشتم. چند روز عاشورا و تاسوعا را یوتویوپ های نوحه گوش کردم آن هم خیلی سِلِکتیو. مسجدمان هم در محرم برایم بی روح می شود. دل ام بیشتر رمضان می خواهد تا محرم... یا شاید دل ام جمع های صمیمانه تر و روشن فکرانه تر ایرانی که پانزده، بیست سالگی داشتیم و به شعور ختم می شد می خواهد... دل ام از حرکات و خیالات بی معنی خسته است... دل ام "معنی" می خواهد.

سلامت "گویانی" ها در "اِسکِنِکتِدی"

2011-12-23T22:04:00.009-05:00

امروز با یک دوست پزشکِ هندی-آمریکایی جلسه داشتم که روی موضوع جالبی کار می کنه، و اگر فرصت بشه شاید یک کار کوچک با هم کردیم.

شهری نزدیک ما هست به نام اِسکِنِکتِدی. خیلی قدیم ها شهر پررونقی بوده؛ زمانی که شرکت جنرال الکتریک بزرگ بوده و مقرر اصلی اش هم این منطقه بوده. اما با بسته شدن یکی از مراکز اصلی این شرکت، موتور اقتصادی شهر متوقف می شه و داستان تکراری urban decay با سرعت شدید در این شهر اتفاق می افته. مردم زیادی شهر را ترک کردند و جمعیت به حدود 60 هزار نفر رسید. از طرف دیگه به خاطر کارهایی هم که شهرداران شهر نیویورک انجام دادند تا نیویورک امن تر بشه، گویا افرادی که به نحوی به فعالیت مواد مخدر و جرم و جنایت مربوط می شوند به این شهر سرازیر شدند. قیمت خانه ها افت کرد و امنیت بسیار کم شد. شهردارهای متعددی در شهر اسکنکتدی سعی کرده اند که این شهر را حفظ کنند و امنیت را به این شهر برگردانند، اما هنوز هم اسکنکتدی در بسیاری از محله ها به خصوص در شب ها اوضاع خوبی ندارد. فقر هم به وضوح در شهر دیده می شود.

یکی از سیاست های شهردار قبلی اسکنکتدی این بوده که سعی کند مهاجرینی را به صورت گروهی به این شهر جذب کند. افرادی که سخت کوش باشند و بتوانند به رونق اقتصادی کمک کنند. طبیعتا انتظار نمی رود که شهردار، سکنه جدید از کانادا بیاورد! زندگی در چنین شهری جذابیتی برای این گونه افراد ندارد... شهردار با تماس با شبکه مهاجران کشوری به نام "گویان" سعی کرد که آن ها را به این شهر جذب کند. هر هفته اتوبوس هایی مردم گویان را از نقاط مختلف آمریکا به منطقه می آورد و جذابیت های سکونت در اسکنکتدی را به آن ها نشان می داد (مثلا خانه ای که می توانند بگیرند در مقایسه با خانه فعلی شان). و بدین ترتیب کم کم جمعیت خوبی از گویانی ها جذب این شهر شد.

مردم گویان عموما کشاورزان سخت کوشی هستند با درآمد میانگینی حدود 4000 دلار در سال. زبان اصلی شان انگلیسی است. در نسل دوم آن ها که فرزندان مهاجرین هستند افرادی را می بینید که مدرسه را تمام می کنند و حتی شاید دانشگاه بروند. تاثیر ورود این افراد بر شهر (حدودا ده هزار نفر) هر چند تکاندهنده نبوده اما بررسی اش می تواند جالب باشد. تا این جا مسئله مربوط به مدیریت شهری و امنیت است که من کاری با آن ندارم.

مسئله ای که دوست من - که به عنوان پزشک در یکی از بیمارستان های اسکنکتدی کار می کند - به آن علاقه مند است، مسئله سلامت گویانی های مستقر در اسکنکتدی است، به خصوص موضوع بیماری دیابت در بین آن ها. به نظر می رسه با استقرار آن ها در این منطقه بیماری دیابت در این گروه رشد زیادی کرده است. اطلاع خاصی از وضعیت دیابت در کشور گویان در دسترس نیست اما به نظر می رسد که از نظر ژنتیکی هم استعداد توسعه دیابت را داشته باشند. اما در این مسئله خاص به نظر می رسد زندگی اجتماعی خاص آن ها در این جامعه جدید موجب تشدید بیماری هم شده است. گویانی های این جا به اندازه ای که در مزارع خود کار می کردند کار نمی کنند و عادت غذایی شان با غذای های فَست فود آمریکا به هم ریخته است. تشویق آن ها هم به دنبال کردن برنامه های سلامت بسیار سخت است. دوست ما به دنبال بررسی این مسئله و راه های بهبود سلامت این قشر از جامعه است.

دانشگاه ایالتی اوهایو

2011-12-20T21:10:00.007-05:00

همونطور که قبلا نوشتم دوره بعد از دکتری رو در دو دانشگاه سپری می کنم که یکی شون دانشگاه ایالتی اوهایو، دانشکده مدیریت دولتی و سیاستگذاری، هستش. قرار هست که ماهی یک هفته رو در شهر کلمبوس باشم. این چند روز برای همین کار کلمبوس بودم.

هتلی که گرفتم در جنوب شهر بود، محلی که ساختمان های دولتی ایالت هستند. منظره خوبی داره. یک رود هم نزدیکی های جایی که من هستم وجود داره. اما به طور کلی به نظرم حضور مردم در خیابان خیلی کمه. یعنی یک جوری خیلی خلوت به نظر میاد. دیروز که تصمیم گرفتم از دانشگاه تا هتل رو پیاده بیام که حدود یک ساعتی طول می کشه، بعضی جاها واقعا ترسناک بودند! احتمالا سرد بودن هوا هم دلیلیه.

اما دانشگاه خودش خیلی قشنگ بود. تعداد زیادی ساختمان قدیمی که معماری های متفاوتی دارند در دور یک فضای میدان سبزرنگ، البته کم درخت، محیط مرکزی دانشگاه رو تشکیل می دند. فکر کنم حدود پنجاه و پنج هزارتایی دانشجو دارند و دانشگاه نسبتا بزرگی حساب می شه.

دانشکده سیاستگذاری اش هم جالب بود و به نظرم شدیدا رو به پیشرفته. جدیدا به یک ساختمان خیلی قدیمی که داخل اش نوسازی شده رفته اند و اتاق ها و وسایل کلا همه شیک و ترتمیزند. با این که "اسم" دانشکده های مدیریت عموما به نام آدم هایی است که یک پول قلمبه به دانشکده داده باشند، معمولا دانشکده های سیاستگذاری و مدیریت دولتی به نام آدم های مشهور - و برای آمریکایی ها قابل احترام - نام گذاری می شند. مثلا دانشکده ما در آلبانی رو به نام دانشکده راکفلر می شناختند (راکفلر به عنوان یکی از بلندمدت ترین و موفق ترین فرمانداران ایالت نیویورک شناخته می شه). دانشکده این جا رو به نام "جان گلن" نام گذاری کرده اند که یک سناتور آمریکایی است که کلی هم فضا رفته! اطلاعات من در موردش به این ویدیو محدود می شه (+). دانشکده جان گلن در این چند سال توسعه اساسی هم پیدا کرده و هر سال چند نفر به تعداد استادهاش اضافه کرده (پارسال نامردا من رو رد کردند!). محیط هم نسبتا جوونه و آدم ها خیلی خوش برخورد.

کلا این چند روز راضی کننده بود. یک مقداری با استادی که برایش کار می کنم، صحبت کردیم و کار کردیم. پروژه ای که من درگیرم در مورد سیاستگذاری آموزش و تحقیق در پزشکی هستش. به طور خاص می خواند ببینند آیا نحوه توزیع منابع تحقیقاتی بین اقشار و نژادهای مختلف جامعه با عدالت همراه هستش، آیا کمک می کنه که اقلیت ها رشد کنند و آیا به حل مسئله کمبود احتمالی پزشک در آینده کمک می کنه یا نه. کلا از کار در این جا راضی ام و احتمالا اگه می شد برای هر دو نفرمون در دانشگاه کار پیدا کرد می تونستم برای بلندمدت هم این جا زندگی کنم. امکاناتی هم که این جا در این چند روز بهم دادند اصلا قابل مقایسه با اِم آی تی نیست. دستشون خیلی بازتره.

فعالیت تخصصی یا/و فعالیت سیاسی برای ایرانیان خارج از کشور: پیش‌فرض‌هایی که چالش‌برانگیزند

2011-12-15T16:03:00.007-05:00

یادداشتی در ارتباط با برنامه اخیر پرگار در مورد نقش ایرانیان خارج از کشور

نوید غفارزادگان، سروش اصلانی

۱. مقدمه

چندی پیش، در برنامه تلویزیونی پرگار، میزگردی در مورد نقش ایرانیان خارج از کشور در بهبود وضعیت کشور برگزار شد (+). در این برنامه آقایان «نظامی»، «کیا» و «رحمانداد» با بررسی روش‌های اثربخشی در جامعه امروز ایرانی، دو روش مختلف را بررسی و به چالش کشیدند. در یک سو، «نظامی» و «کیا» بر لزوم فعالیت سیاسی به عنوان فعالیت اثربخش و استراتژیک در موقعیت فعلی ایران پافشاری کردند. در سوی دیگر، «رحمانداد» با تاکید بر لزوم یادگیری از گذشته، بر فعالیت تخصصی از طریق ارائه مقاله، شرکت در سمینار، سفر به ایران و مشاهده مستقیم مردم، و مشارکت در توسعه فنی پافشاری کرد. «نظامی» محدود شدن به چنین رویکردی را با توجه به عدم اعتقاد نظام حاکمیت به توسعه (ضمن استناد به جمله‌ای از رهبری نظام) کم فایده دانست.

در این نوشتار، ضمن استقبال از بحث مطرح شده در برنامه پرگار، سعی می‌شود با نقد تعدادی از فرضیات رایج در این گونه مباحث، به ویژه در میانِ مبلغانِ لزومِ فعالیت‌های سیاسی، به روشن‌سازی تفاوت‌های اثربخشی فعالیت‌های تخصصی و سیاسی کمک شود. در پایان این نوشتار، با توجه به بررسی ارائه شده به (۱) لزوم گسترش و حمایت از فعالیت‌های تخصصی و (۲) لزوم تخصصی‌شدن فعالیت سیاسی تاکید می‌شود.

۲. پیش‌فرض‌های مورد نقد

رویکرد این نوشتار، بر اساس نقد و به چالش کشیدن پنج پیش‌فرضِ متداول در بحثِ «شیوه های اثربخش تاثیرگذاری ایرانیان خارج از کشور» است.

پیش‌فرض اول: فعالیت‌ها به دو دسته "جدا از همِ" تخصصی و سیاسی تقسیم می‌شوند.

بخشی از مناظرات موجود در مورد انتخاب گزینه‌ای میان فعالیت تخصصی و فعالیت سیاسی بر این فرض استوار است که فعالیت سیاسی یک فعالیت غیرتخصصی است. اگر با همان دیدی که به فعالیت یک کارشناس مهندسی در صنعت و یک کارشناس اقتصادی در دولت نگاه می‌شود به یک کارشناس سیاسی نیز نگاه شود، می‌توان اذعان داشت که چنین کارشناسی، نیاز به دانش و تجربه لازم در حوزه‌های مختلف مرتبط دارد. تخصص مورد نیاز حوزه سیاست از طریق تحصیل، تفکر و تجربه سیستماتیک حاصل می‌گردد و چنان نیست که کارشناسی که در حوزه‌ای غیر از سیاست، تحصیلات آکادمیک انجام داده است، به سرعت تصمیم بگیرد که در زمینه سیاست به فعالیت تخصصی بپردازد. به عبارتی دیگر فعالیت سیاسی به نوعی زیر مجموعه فعالیت‌های تخصصی است و نیاز به دانش و تجربه مربوط دارد.

پیش‌فرض دوم: تمرکز هر فرد بر فعالیت‌های تخصصی-فنی (در برابر صرفاً سیاسی)، باعث کاسته شدن کیفیت و اثربخشی فعالیت‌های سیاسی او می‌شود.

هرچند مباحث مطرح شده در پرگار به بررسی گزینه‌‌های فعالیت تخصصی و سیاسی می‌پردازد، مشاهده شخصی ما این است که گزینه‌های اصلی برای بسیاری از ایرانیان خارج از کشور «مشارکت تخصصی» و «عدم هر گونه مشارکت» است. به نظر می‌رسد برای بسیاری از ایرانیان مقیم خارج از کشور، با توجه به مشاهدات تاریخی‌شان، عدم علاقه به ادبیات رایج در سیاست، ترجیحات امنیتی یا شخصی، و یا احساس سرخوردگی از مسائل سیاسی، اصولا فعالیت سیاسی گزینه‌ای بسیار حاشیه‌ای است. از این رو اینکه بخش زیادی از ایرانیان تحصیل‌کرده از وضعیت سیاسی داخل ایران راضی نیستند، به معنی تمایل آنها به فعالیت سیاسی نیست. علاقه به مشارکت سیاسی با مشارکت در ساختنِ کشور افزایش می‌یابد و داشتنِ ارتباط مستقیم با مردم به عملگرایانه شدن رویکرد سیاسی افراد متخصص کمک می کند. از این رو دعوت ایرانیان مقیم خارج از کشور به مشارکت تخصصی عموما هم‌معنی با دعوت آن‌ها به نادیده نگرفتن سرنوشت کشورشان است، و در بلندمدت می‌تواند به افزایش کیفیت فعالیت‌های سیاسی آن‌ها نیز منجر شود.

پیش‌فرض سوم: افراد خارج از ایران بر هدف فعالیت سیاسی توافق نظر دارند.

بخشی از تاکید طرفداران فعالیت سیاسی در مورد اثربخشی فعالیت سیاسی بر مبنای این فرض است که هدف طرفداران فعالیت سیاسی تغییرات بسیار بنیادی نسبتا کوتاه مدت (یا میان مدت) در ساخت قدرت است و همه براین هدف هم‌نظرند. به عنوان مثال بورگان نظامی موقعیت فعلی را یک «بزنگاه تاریخی» توصیف می‌کند. مستتر در چنین دیدگاهی این است که نرسیدنِ نسبتاً سریع به تغییرات بنیادی به معنی شکست در این بزنگاه و از دست‌دادن آینده است. در حالی که لزوماً چنین نیست و اتفاق نظری در این مورد، حتی در بین افرادی که کار سیاسی متمرکز و حرفه‌ای می‌کنند، وجود ندارد. شاید برای «تغییر نظام»، یا برای «حفظ نظام»، اثربخش‌ترین فعالیت، فعالیت سیاسی باشد، اما هدف بسیاری دیگر از ایرانیان مقیم خارج از کشور می‌تواند متمرکز بر بهبود اوضاع معیشتی، ارتقای وضعیت فرهنگی، یا آسایش روانی مردم باشد. این گونه اهداف می‌تواند در چارچوب‌های سیاسی مختلف به سرانجام برسد. با این دید، این «هدف» است که مشخص می‌کند چه فعالیتی اثربخش‌تر است.

پیش‌فرض چهارم: مشارکت سیاسی شهروندان، همان فعالیت سیاسی است.

مشارکت سیاسی افراد مختلف یک جامعه یکی از پیش‌نیازهای بهبود تصمیم‌گیری‌های سیاسی در جامعه است. چنین مشارکتی عموما با استفاده از ابزارهای مختلف سیاسی و ارتباطی ممکن می‌گردد، و انتظار می‌رود که دقت و کیفیت نظر جمعی به نظر فردی برتری داشته باشد. در جامعه‌هایی که از حیث دموکراتیک ضعیف‌تر هستند، شهروندِ علاقه‌مند به سرنوشتِ خود، سعی می‌کند با تعقیب اخبار سیاسی در مواقعی که به تضعیف حق شخصی، صنفی و اجتماعی او مربوط می‌شود عکس‌العمل نشان دهد. مثلا یک دانشجوی سابق دانشگاه شریف به حق ضایع‌شده دانشجویی از دانشگاه خود اعتراض می‌کند. مکانیزم‌های اعتراض در چنین جوامعی از دل گروه‌های تخصصی سیاست (مثلا در شکل نامه‌های مختلف) بیرون می‌آید. چنین مشارکتی ضمن این که ارزش‌های اخلاقی شگرفی خواهد داشت، به معنای جایگزینی سیاست بر فعالیت‌های تخصصی نیست. در واقع در حالی که مشارکت سیاسی شهروندان اخلاقاً و عملاً امری مطلوب است، اما این امر نه به معنی اولویت‌بخشی به فعالیت سیاسی به عنوان فعالیت اصلی یک فرد است، و نه جامعه را از متخصصان سیاست بی‌نیاز می‌کند.

پیش‌فرض پنجم: فعالیت تخصصی به معنی تایید بنیان نظام و نواقص آن است.

در دو سطح مختلف، از فعالیت تخصصی به عنوان فعالیتی که به تقویت نظام سیاسی می‌تواند منجر شود انتقاد می‌شود. در سطح اول فرض می‌شود که فعالیت‌های تخصصی به معنای قبول شرایط موجود بر جامعه و به معنی تایید نظام است. طبیعتا با این فرض یک نانوا هم که با کار روزانه چرخ‌های اقتصادی جامعه را می‌چرخاند، یا یک پزشک که بیمارانش را مداوا می‌کند، در حال تایید نظام است! در سطح دوم، طرفداران فعالیت سیاسی ممکن است چنین انتقادی را محدود به فعالیت تخصصی در شرکت‌ها یا سازمان‌هایی بکنند که سود حاصل از این شرکت‌ها به سازمان‌های سیاسی و نظامی برسد. نگاهی دقیق‌تر به نوع فعالیت‌های تخصصی ایرانیان مقیم خارج (شرکت در کنفرانس‌ها، کمک به دانشجویان، مشارکت در فعالیت‌های کارآفرینانه، کمک به افزایش دانش تصمیم گیری در حوزه‌های مختلفی چون بهداشت، آموزش، مدیریت شهری، سازمان‌های غیرانتفاعی و شرکت‌های متوسط و کوچک خصوصی ...) نشان می‌دهد که فعالیت در زمینه‌های تخصصی لزوماً به کار در شرکتی که احیاناً ارگان‌های نظامی سهامدار آن باشند محدود نیست. در واقع برای تاثیرگذاری تخصصی بر جامعه ایرانی راه‌های بسیار فراگیرتر و متنوع‌تری از آن‌چه که عموماً فرض می‌شود وجود دارد و عمده این راه‌ها مغایر با استانداردهای اخلاقی عموم متخصصان جامعه نیست.

۳. نتیجه‌گیری

با توجه به نقد این نوشتار به پیش‌فرض‌های متداول، به نظر می‌رسد دامنه فعالیت تخصصی بسیار فراتر از آن‌چیزی است که بتوان آن را با فعالیت سیاسی مقایسه نموند و فعالیت سیاسی‌ای می‌تواند به رشد و ارتقای روش اداره سیاست در جامعه بینجامد که بر پایه تخصص استوار باشد. هر چند بیان آراء و نظرات شهروندی برای بهبود اداره کشور امری مبارک است، این گونه فعالیت‌ها ما را از داشتن متخصصان سیاسی بی‌نیاز نمی‌کند. کمبود مطالعه و تحقیق رسمی در زمینه سیاست (در مقایسه با علوم مهندسی، پزشکی، و حتی اقتصاد و مدیریت) یکی از تهدیدهای بلندمدت در جامعه ایرانی محسوب می‌شود. برچسب‌زدن و بی‌ارزش تلقی‌کردن فعالیت‌های تخصصی به معنی نادیده‌گرفتن فعالیت‌های بسیاری از متخصصان و افراد سیاسی تخصص‌گرا در تاریخ ایران بوده است؛ نه ابن سینا در زمان دولت صالح زیسته است و نه زکریای رازی؛ دولت‌مردانی چون قائم مقام فراهانی و امیرکبیر حتی حاضر به همکاری سیاسی مستقیم با حکومت در چارچوب نظام‌های سیاسی مستبد و ناصالح شدند تا با بسط و توسعه فعالیت‌های تخصصی - که اتفاقا از گذرِ سفر و مشاهده دنیای مدرن پی به اهمیت آن برده بودند - منشأ اثرات بلندمدت‌تر و پایدارتری بر جامعه ایرانی شوند. کوچک‌انگاشتن اثر فعالیت‌های تخصصی در بسیاری از مواقع نه تنها به بهبود فعالیت سیاسی نخواهد انجامید، بلکه منجر به کناره‌گیری طیف کثیری از افراد تحصیل‌کرده از هرگونه فعالیتی خواهد شد.

جرم های تروریستی و پاسخ های متنفرانه

2011-12-13T00:09:00.004-05:00

بعد از حملات تروریستی 11 سپتامبر، گروهی از مسلمانان آمریکایی هم مورد حمله افراد عصبانی آمریکایی قرار گرفتند. بعضی از اتفاقات پیش آمده در جای خود بسیار تاثر برانگیز است. از دیدگاه تحقیقی و سیاستگذاری امنیتی ارتباط حمله ها و پاسخ های متقابل هم موضوع جالبی برای بررسی است.

چند وقت پیش یکی از استادهای اقتصاددان دانشکده، ارائه ای در مورد تاثیرات علت و معلولی جرم های تروریستی و جرم های تنفرانه (hate crimes) داشت. تئوری مورد انتظار این است که حمله تروریستی باعث تنفر از برخی از گروه ها (مثلا مسلمانان) شده و به جرم های مرتبط (حمله ها و قتل های نژادی و گروهی) منجر می شود. از طرف دیگر چنین جرم هایی منجر به اقدامات بیشتر تروریستی می شود. توضیح دیگری هم وجود دارد که هر دوی این جرم ها را از یک جنس می داند و معتقد است دو گروه به دلیل تنفر از یکدیگر به هم حمله می کنند.

بررسی آماری این خانوم اقتصاددان نشان می داد که ارتباط علت و معلولی فقط از یک سو وجود دارد و تاخیر تاثیرگذاری آن هم یک هفته ای است. به بیانی ساده، جرم های تروریستی باعث افزایش جرم های متنفرانه می شود، اما این تاثیر یک هفته بیشتر طول نمی کشد. از هفته دوم اثر جرم تروریستی محو می شود. از طرف دیگر آمار موجود نشان نمی دهد که جرم های متنفرانه با حملات تروریستی پاسخ داده شود؛ در واقع دلیل حملات تروریستی پاسخ به حمله های تنفرانه نیست. علاوه بر این، ناهمگونی ارتباط علت و معلولی نشان می دهد که این دوجرم از یک نوع نیستند.

نتایج، هر چند شاید عجیب نباشد، اما با توجه به این که از طریق کار آماری نشان داده شده است، جالب بود. این استاد در انتها به شوخی گفت که دولت ها (و اقلیت های مذهبی و نژادی) به نظر می رسد پس از یک رویداد تروریستی، یک هفته باید مواظب خود باشند و پس از آن اوضاع عادی خواهد بود. این پدیده در کشورهایی مانند عراق و افغانستان و ایران و ... هم که گروهای مذهبی به پر و بال هم می پیچیند می تواند موضوع مطالعه باشد.

قلعه ای که فتح می کردیم

2011-12-08T19:51:00.003-05:00

یک روز میانی هفته را، خیلی مصمم شروع کردیم. آن چنان که گویا قرار بود قلعه ای را فتح کنیم... هر دو، کوله به پشت، درب خانه را پشت سرمان کوبیدیم که برویم... یک صبح هوشیار؛ آن چنان که کسی کلاهمان را نتواند بردارد... آن چنان که کسی سلام مان را بی پاسخ نگذارد...

اما هوا...
هوا، بی رحمانه، خیلی خوب بود.

حتی به سمت ماشین هم رفتیم. سوییچ را چرخاندیم (طبعن، یکی مان به نیابت از هر دو این کار را کرد!) و ماشین روشن شد و قیژ کرد... اما... اما از پنجره ماشین هم، بیرون زیبا بود...

ترمز دستی را آزاد کردیم و به سمت دانشگاه رفتیم... اما... دیگر، اما بس بود. تصمیم گرفتیم مدتی تعطیل کنیم: آقاجان، خانوم جان، استادجان، دانشجوجان، اصلن این مغازه تعطیل است! ما امروز مقاله نمی فروشیم، حتی به شما! ما می خواهیم در وسط هفته، در یک صبح زمستانی، به پارک برویم...

رفتیم و پیروزمندانه قدم زدیم. در سکوت پرندگان، ما، قلعه درختان را فتح می کردیم.

نوستالژی های سیاسی

2011-12-05T10:09:00.004-05:00

...این ها، برای شما، بُحرانه... برای ما خاطره است.

یکی از مقاله های تز

2011-12-02T13:36:00.005-05:00

تز دکتری من شامل سه مقاله بود. شاید مقاله اصلی اش مقاله آخر بود که یک کار تئوریک بود. می خواهم در سه پاراگراف درباره اش حرف بزنم.

در مورد تصمیم گیری پزشک ها مطالعات زیادی انجام شده است. داده های موجود حاکی از این است که تصمیم های اشتباه زیادی می گیرند، بیشتر از آنچه که نیاز باشد بیماران شان را برای تست های مختلف می فرستند، و از آن بدتر این که شما اگر به دو دکتر مراجعه کنید بعید نیست که به نتایج متفاوت برسند. مثلا یک دندان پزشک می گوید که این دندان باید روکش شود و دیگری می گوید نه؛ یک پزشک می گوید که خانوم باردار باید سزارین شود و دکتر دیگری نظر متفاوت دارد؛ یک دکتر راحت تر از دیگری آنتی بیوتیک سفارش می دهد و الی آخر. با تمام پیشرفت هایی که در علوم پزشکی صورت گرفته، این نشانه ها هنوز در تصمیم های پزشکی دیده می شود. سوال این است که چرا؟

اولین واکنش ها معمولا این است که مسائل پزشکی سخت است، برای همین اینقدر اختلاف نظر موجود است. یا این که دکترها می ترسند بر اثر اشتباه جریمه شوند، برای همین زیادی تست سفارش می دهند (که موجب هزینه های روانی افزون بر هزینه های مادی است)، و یا از همه متداول تر این است که می گویند تمایلات مادی در میان است: دکترهایی که بیشتر تمایلات مادی داشته باشد، به مریض خود توصیه می کند سِزارین بکند، دندان هایشان را روکش کنند، در حالی که چندان لازم به نظر نمی رسد آپاندیس شان را عمل کنند و یا عمل قلب باز کنند و ...

من در مقاله سوم تز می گویم که لزوما این طور نیست. بر اساس یک مدل شبیه سازی نشان می دهم که اگر نتایج پزشکی تابع حساسی به مهارت پزشک باشد، مدل تصمیم گیری پزشک ها، بعد از شروع کار، و یادگرفتن از نتایج تصمیم های قبلی شان، واگرا می شوند - پدیده ای که به path dependency در علوم سیستمی مربوط می شود. به زبان ساده هر کسی در تصمیمی بهتر می شود که بیشتر آن را می گیرد. و دوم، باتوجه به این فرکانس فیدبکی که از تصمیم های نادرستشان می گیرند لزوما متعادل نیست بعد از مدتی به سمت تصمیم های با فیدبک کمتر بایاس می شوند. مثلا اگر پزشک زنان تصمیم بگیرد که به طور طبیعی بچه به دنیا آورده شود، بیشتر محتمل است که اگر تصمیم اش اشتباه بود در حین به دنیا آوردن بچه از آن مطلع شوند و حتی به صورت اورژانس تصمیم اش را به سزارین عوض کنند. اما اگر تصمیم اولیه شان سزارین باشد، سزارین از پیش برنامه ریزی و اجرا می شود. این موضوع در علوم تصمیم گیری به conditionality of feedback معروف است. این دو پدیده با هم، برای این که مجموعه ای از دکترها (1) به اختلاف نظر برسند و (2) به صورت میانگین بیش از مورد نیاز پروسس های هزینه بر را تجویز کنند کافی است. این دو پدیده می تواند علائم دیده شده در تصمیم های پزشک ها را بازتولید کند حتی اگر هیچ مسئله مادی در میان نباشد، حتی اگر پزشک ها دقیقا یک جمعیت بیمار را ویزیت کنند و حتی اگر از شکایت های قانونی هیچ واهمه ای نداشته باشند.

در شش ماه گذشته با کمک یک اقتصاددان و یک متخصص سیاست گذاری بهداشت، یک کار امپریکال کردم که تئوری ارائه شده را تا حدی تایید می کند.

کارهای آتی

2011-11-28T20:20:00.004-05:00

از اول این ماه دوره "بعد از دکتری" ام رو شروع می کنم. همون post-doc خودمان! قرار هست که در یک پروژه تحقیقاتی در حوزه سیاست گذاری آموزش کار کنم. تمرکز اصلی در مورد بررسی آموزش پزشکی با هدف ایجاد عدالت اجتماعی با افزایش امکان تحصیل برای اقلیت های نژادی است (سیاه پوستان، اِسپنیش ها و ...). کارهای جنبی در مورد کیفیت آموزش ریاضیات و علوم در دبیرستان و کاهش علاقه دانش آموزان به این رشته ها و رشته های مهندسی هم جزء کار خواهد بود. از نظر متدولوژی، نوع کار، مدل سازی و سیمولیشن هست. قرار است 40 درصد کارم را برای دانشگاه ام آی تی (دانشکده سیستم های مهندسی) و 60 درصد برای در دانشگاه ایالتی اوهایو (دانشکده مدیریت دولتی و سیاستگذاری) انجام بدم، وفعلن چون نیوشا دانشجوست، بیشتر به ام آی تی خواهم رفت. ترکیب دو دانشگاه، ترکیب خوبی است برای من. ضمن این که دوست داشتم اگر نتوانم در حوزه سیاستگذاری سلامت کار کنم، حتما در حوزه آموزش و پرورش کار کنم.

امیدوارم کارهای آلبانی سریع جمع و جور شود.

در مورد کارها بیشتر خواهم نوشت.

از بازی ات لذت ببر

2011-11-26T21:09:00.007-05:00

بازی والیبال ایران و لهستان بود. مستقیم. استرس من، از این فاصله، در ابعادِ هفت هشت ریشتر بود. بازیکنان زورشون رو می زدند، اما خراب می کردند. عقب افتاده بودند. خولیو وِلاسکو، مربی ایران، تایم اوت گرفت. به بازیکنی که اشتباه کرده بود به سردی نگاه کرد. در آن اوج استرس و با توجه به اهمیت هر امتیاز، انتظار داشتم که بگوید "فلان کار را بکن؛ فلان شده!.. این چه وضعشه"... اما نگاه سردش با یک توصیه ساده به بازیکن جوان همراه بود: "از بازی ات لذت ببر"... همین.

طبیعت کارهای ما هم این طور است: آنقدر تحت شرایط رقابت قرار می گیریم و آنقدر باید خودمان را به دِدلاین ها برسانیم، و آنقدر باید کارهایمان را تمام کنیم، به نتیجه برسانیم و، به اصطلاح، ببندیم... که... یادمان می رود باید از کارمان لذت ببریم... کسی باید تایم اوت بگیرد و به ما بگوید که ددلاین و نتیجه و این ها همه درست؛ اما از کارت لذت ببر...

ایران آن بازی را برد.. و بازی بعدی را...

آن جریمه

2011-11-17T20:35:00.006-05:00

چند روز از آغاز سال تحصیلی گذشته بود که دیدم، اِی بخت نامراد، یک عدد جریمه از طرف پلیس دانشگاه بر روی شیشه قرار داده شده. یعنی اول اش هم نفهمیده بودم، داشتم رانندگی می کردم، بارون می اومد، برف پاک کن رو چرخوندم، و خلاصه دیدم یک برگه جریمه داره جلوی چشم ما با برف پاک کن بالا و پایین می ره! یعنی تو مایه های فحش!

اما دلیل جریمه: پارک در پارکینگ دانشگاه. اعتبار اجازه پارک ام تا پایان سال تحصیلی قبل بود و در اون چند روز یادم نیومده بود که سال تحصیلی جدید شروع شده.. ما بدبخت ها، همه روزهامون مثل هم اند! تابستون و زمستون نداریم. اما بازهم خیلی نامردی بود که آقای پلیس دقیقا یک هفته بعد از آغاز سال تحصیلی شروع به دادن جریمه های 50 دلاری اش کرده بود. تازه هم کل هزینه پارک سالیانه ما کمتر از 30 دلاره!

به هر حال گفتم باید به این جریمه اعتراض کرد. سکوت آغاز یک انحراف است! اما کلا همه چی جریمه درست بود. سایت دانشگاه هم می گفت که اعتراض باید فلان باشد و هزار تا شرط داشته باشد تا پذیرفته شود، خلاصه چرندیات تان را برای ما نفرستید! من هم کلا یک ربع وقت داشتم که نامه اعتراضی بنویسم و خلاصه نامه پایین رو نوشتم، و علی رغم انتظار، "عفو" بهمون خورد! هنوز هم که نامه رو می خونم فکر می کنم کسی که نامه رو خونده واقعا چطور قانع شده؟! دل اش سوخته حتما.

هیات محترمه بررسی اعتراضات پارکینگ!

روز هفت سپتامبر من جریمه پارکینگ گرفتم به قیمت 50 دلار. به دلایل زیر درخواست بخشودگی می کنم:
1- من قرار بود که حتما اجازه پارک رو برای این ترم بگیرم. و الان که این اعتراض رو می نویسم اجازه پارک رو گرفتم. سایت دانشگاه هم می گه این اجازه مال ترم پاییز 2011 است و شروع اش از اول سپتامبره! (استدلال در حد تیم ملی: تو مایه های عطف به ماسبق!)

2- قصد من از پارک قانون شکنی نبوده، بلکه بر اساس عادت دو سال گذشته ام در پارکینگ پارک کردم

3- قبول دارم که اشتباه کردم که روز اول ترم اجازه پارک ام را تجدید نکردم. اما امیدوارم شما هم جریمه های هفته اول رو ببخشید با توجه به این که دانشکده ما از دفتر شما دوره! (این "اما" هم نکته ای بود برای خودش)

4- من همیشه به قوانین راهنمایی اخترام می گذارم و این، کلا، دفعه دوم ام هست که جریمه گرفتم در 15 سال گذشته (به خاطر این که یک مدت خوبی اش رو اصلا گواهی نامه نداشتم!) اگر این کمکی می کنه باید قبول کنم که "درس" این جریمه را گرفته ام و از این پس هر ترم را با مراجعه به دفتر شما برای تمدید اجازه پارکینگ ام، ترم را شروع خواهم کرد!

با تشکر

بابا و مامان که این جا بودند...

2011-11-01T23:45:00.004-04:00

1- این چند وقت سرمون به پدر و مادر من گرم بود که اومده بودند پهلوی ما. یک مقدار از کارها کم کردیم و طبیعتا این جا هم چیزی ننوشتم. بعد از سه سال همدیگر رو می دیدیم. با هم رفتیم بوستون و نیویورک. و چند تا شهر کوچک این اطراف. توی شهر خودمون هم که یک ساعته همه اش تموم می شه خیلی گشتیم. ولی دوست داشتم واشنگتون هم بریم که نشد. ایشاا... دفعه بعد. فکر کنم از نیویوک خوششان آمد! از آن آپارتمان های بلند و رنگارنگ.

2- نمی دونم بابا و مامان چه احساسی داشتند. یک کم به هرحال تعارفی اند. زندگی دانشجویی ما رو از نزدیک دیدند. به هر حال سخت شان بود، باید در هال می خوابیدند. تخت اضافه هم که نداریم. خانه ما هم که مثل اکثر دانشجوها کهنه و قدیمی است. بالای صد سال اش است... اما خوب نیوشا و من سعی کردیم هر روز وقت بگذاریم و گردش یا خرید ببریم شان. چند تا از دوست ها هم لطف کردند و دعوت مان کردند. یک بار هم که یک پیک نیک ایرانی ها بود که رفتیم. یک بار هم شام دیوید و دِبرا دعوت مان کردند. خیلی خوش گذشت. دیوید با هیجان قسمت های مختلف خانه دویست ساله شان را به بابا نشان داد. از زیر زمین گرفته تا اتاق خواب ها!

3- مامان، بعد از این که رفتیم بوستون، با شیطنت ادای لهجه ما را در می آورد: «نوید، نمی ری "بااااستون"»!!. بعد هم یاد گرفت که چه جوری لباسی که دیروزش خریده بود رو ببره و به خانوم فروشنده بگه "ریتـــِـرن!". بابا هم در این مدت خوب یاد گرفت که برود ساندویچ فروشیِ "ساب وِی" و ساندویچ یک فوتی تن ماهی با سس تند بر نان گندمی سفارش بدهد! بابا در این مدت هر روز دو ساعتی در شهر دوید. وقتی از ورزش می آمد لباس اش خیس خیس می شد. روزهای آخر دیگه هوا بدجوری سرد شده بود. ولی بابا کم نیاورد.

4- در این مدت دل ام با دوست هایی بود که مدت هاست پدر و مادرشان را ندیده اند. مخصوصا آن ها که دیگر امکان دیدن شان نیست.

قسط های ماشین مان

2011-10-17T20:32:00.004-04:00

از قسط های ماهانه وام ماشین مون، دو تاش مونده. فکر کنم اولین وامی بود که گرفتیم. حس خوبی داره که به سلامت داره تموم می شه! مثل یک پروژه بلندمدت می موند که کم کم بایست جلو می رفتی، و اگر همه چی همون جور که پیش بینی کردی جلو بره می دونی که مشکلی نخواهی داشت. اما با این حال سناریوهای بد رو هم تو ذهن مون مرور کرده بودیم. مثلا احتمال این که در سال آخر قسط مان، فقط یکی مان کار داشته باشد...

وقتی تویوتای 2005 مان را می گرفتیم، دو سال پیش، به دو دلیل تصمیم گرفتیم قسطی بگیریم. اولا پول کامل اش را نداشتیم، و دوم این که اگر قسط بگیری و به موقع بدهی، اعتبارتان بالا می رود. من هم به صورت فلسفی با قسط گرفتن و بهره دادن مشکل ندارم (هرچند می دانم بعضی از دوستان مشکل دارند). به هرحال، بهره ای که بانک از انسان های بی اعتباری چون ما می خواست حدود 6-7 درصد بود. اما تویوتا سیستم مالی ای دارد که می توانید بابهرهای به مراتب کمتر برای خرید خودروهای خودش وام بگیرید. ما هم 4 هزار دلار از پول ماشین را خودمان دادیم و 5 هزار دلار باقی را وام گرفتیم. با بهره 3.9 درصد. طبیعتا می شد با خود 4 هزار دلار هم ماشین خرید، شاید 5-6 سال قدیمی تر. اما چون نمی خواستیم کارمان حالا حالا به تعمیرها و هزینه های پیش بینی نشده بکشد این کار را نکردیم. و در این دو سال گذشته از این اتفاق راضی ایم.

البته بسیاری دیگر از دوستان در این جا سلیقه متفاوتی دارند. شاید 7-8 نفری از دوستان ایرانی، تویوتای 2010 و 2011 (کاملا نو) "لیز" کرده اند. در این حالت هر ماه مبلغی رو به عنوان اجاره پرداخت می کنید (مثلا تا سه سال) و خودرو را استفاده می کنید و در انتهای سه سال می توانید خودرو را بخرید یا پس بدهید. این مبلغ اجاره عموما کمتر از قسطی است که اگر می خواستید خودرو را بخرید باید می پرداختید. در مورد ما، ما مطمئن بودیم که ماشین کهنه نمی خواهیم، اما نو هم نمی خواهیم، چون رانندگی هر دوی مان تعریفی نداشت! از نظر ترجیحات اقتصادی هم، هر دومان دوست داشتیم خرید متوسطی بکنیم و آخرش ماشین مال خودمان باشد؛ به نوعی، ریسک گریزی. اما کلا لیز کردن هم در خیلی از مواقع گزینه جذابی است. مخصوصا اگر بخواهید هر سه سال ماشین تان را عوض کنید و نو بگیرید شاید دلیلی نداشته باشد که ماشین را بخرید، "لیز" می کنید.

به هر حال، خوشحال ایم که اولین قسط جدی مان به سلامت تمام می شود. طبیعتا مکانیزم های متنوع مالی موجود در این جا هم بسیار کمک مان کرد.

این روزها

2011-10-14T11:44:00.004-04:00

احتمالا در ماه آتی پیشنهادی برای یک دوره "پسا دکتری" می گیرم. اصطلاح معمول "فوق دکتری" اصطلاح دقیقی برای post-doctoral نیست. چون معنی دقیق این گونه دوره ها، چه کلمه به کلمه و چه ماهیتی، دوره "پس از" دکتری است. اما به هر حال معمول شده که از ترکیب "فوق دکتری" در ایران استفاده بشه. هر جور راحت تریم! پیدا کردن دوره پسادکتری در رشته های علوم انسانی کار سختی است. مثل رشته های مهندسی معمول نیست. و مثل رشته های ریاضی یا فیزیک گذراندن دوره پسادکتری از اوجب واجبات نیست. اما برای کسانی که هنوز در بازار کار هستند و دنبال کار مطلوب هستند چیز خوبی است.

پروژه ای که من قرار است کار کنم در مورد آموزش پزشکی در آمریکاست. طبق داده های موجود افراد زیادی در حین تحصیل در رشته های مرتبط با پزشکی در مراحل مختلف انصراف می دهند. پیدا کردن علل انصراف، مقایسه انصراف در تخصص های مختلف پزشکی و در طبقات مختلف اجتماعی، و بررسی استراتژی هایی که به بهتر شدن آموزش پزشکی منتهی شود جز هدف های پروژه است. همین الان بگم که یک راه حل خوب برای کم کردن انصراف تحصیل این است که هر کی انصراف داد بفرستند سربازی! پروژه نسبتا جالبی است. دانشگاهی که قرار است باهاشون کار کنم قبول کرده که من برای مدت خوبی در آلبانی باشم و کارها را آنلاین گزارش بدهم تا نیوشا فارغ التحصیل شود. این طبیعتا خیلی کمک می کند.

هنوز منتظرم که رسما به من پیشنهاد شود. همه چی در حد حرف است.

به جز این ها، این چند هفته رو با پدر و مادرم گذروندم. رفتیم بوستون و نیویورک. براشون جدید بود.

سوال فلسفی

2011-09-26T22:25:00.003-04:00

سوال فلسفی مادرجان بعد از سفر به انگلستان:
-[با آوای پرسشگرانه] نویـــــد...
-- جانم...
- توی اینگیلیس، چرا وزن کردنی، هر پوند، "نصفِ" کیلوی خودمونه، ولی پول دادنی، هر پوند "دوبرابر" هزارتومنی ماست؟
--..ها؟؟

رُفت و روب آفیس

2011-09-19T20:53:00.004-04:00

فردا دوباره روز رُفت و روبِ آفیس هستش. همکاران، از دو هفته قبل برنامه ریزی کرده اند و مطمئن شده اند که من اون جا خواهم بود! قراره سه چهارنفری حسابی جارو بکشیم. جالبی اش اینه که هفته پیش هم من و نیوشا خونه رو حسابی تمیز کردیم، تا برای مادر و پدرم که دی روز رسیدند آلبانی آماده بشه. شستن شیشه ها واقعا کار صعب العبوری بود! باید از این ور و اون ور بالا می رفتم... آن هم شیشه های پنجره ما که سنگین اند و تالاپی می افتند پایین... حالا فردا نوبت شیشه های آفیس هستش. قرارمان با همکارها این است که آفیس را تند تند تمیز کنیم. دلایل دارد البته.

نگفته بودم؛ یک سال پیش توی آفیس، موش داشتیم. همکارها متوجه شده بودند جناب موش روی میز بنده دسشویی فرموده اند! خلاصه به ما اطلاع دادند که اون چیزهای کوچولوی سیاه که لیوان ات را روی اش گذاشته ای، گرد و خاک نیست... البته که من کلی برآشفته شدم: به نظر من این عمل جناب موش، نه تنها غیر بهداشتی بود، که اهانت آمیز هم بود! این بود که موش را زنده دستگیر کردیم. بعد هم یکی از همکاران محترم برای این که مطمئن شود که موش زنده می ماند آن را داخل نایلونی پیچیده بود و سر نایلون را گره زده بود و در سطل آشغال بیرون آفیس گذاشته بود تا مسوول نظافت آن را ببرد! باور کنید... بعد هم طبیعتا موش از توی آن نایلون در آمده بود و دوباره به اتاق ما برگشته بود و دوباره بر میز کار ما ...یده بود! این بار به نظر خودم علاوه بر غیر بهداشتی بودن و بی ادبانه بودن، رفتار موش مربوطه به نوعی دهن کجی هم بود! این بود که این بار که گرفته شدند فورا تقدیم مقامات مسوول ساختمان دانشگاه گردیدند!

خلاصه فردا قرار است به رُفت و روب آفیس بپردازیم...

قدیما - با صدای بلند - توی صف

2011-09-19T16:43:00.003-04:00

اولی: عالی است، مُتعالی به فرمـــــــــــــــــــــا...
بقیه: الاهیامین

ماییم و ...

2011-09-14T00:51:00.002-04:00

ماییم و دوباره حرصِ مقاله نوشتن و مقاله ارائه دادن و کارپیداکردن و اپلای کردن و بالا و پایین دویدن و رو انداختن و اخم کردن و شاد شدن و شاکی شدن و گاز گرفتن... تاریخ انقضای اثرات ماه رمضون 2 هفته هم نبود....

اون کارمندِ بدبخت

2011-09-12T01:06:00.007-04:00

... از همه این حرف‌ها گذشته، من دل‌ام برای اون کارمندِ بدبختِ وزارتِ اطلاعات می‌سوزه که سه روز پیش، رییسِ بالابالابالایی‌اش دستور داده که «محرمانه. سریعن، حداکثر در سه روز، کتاب "گزارش یک آدم ربایی" خوانده شود و خلاصه‌اش گزارش شود.» و روز بعدش، رییسِ بالابالاییِ این کارمندِ بدبخت، پاراف کرده که «سریعن اقدامات لازم انجام شود!» و دی‌روز هم، رییسِ بالایی به این کارمند بدبخت زورش رسیده و پاراف کرده که «خیلی سریع اقدام شود!».. و حالا این بنده خدا، تازه از بازارچه کتاب انقلاب رسیده خونه، یک کتاب ۴۸۰ صفحه‌ای هم جلوشه، و داره می‌زنه تو سرش... انصافه آخه؟!

---

پی‌نوشت: فرض کنیم، میانگین، حدود ۱۲ ساعت طول بکشه که کتاب رو تموم کنید. اگه این کتاب به همون تعدادی که رسما به عنوان تعداد آرای موسوی اعلام شد خوانده بشه، در سال آینده سرانه خواندن کتاب در کل ایران ۱۸ درصد افزایش خواهد یافت! تازه "فرض" کردم که اون کارمندِ اطلاعات، کتاب رو تموم نمی‌کنه و همین جوری یه گزارشی می‌نویسه! خلاصه، مسوولین فرهنگی، این رشد آمار کتاب خوانی رو به حساب خودشون نذارند...

او می رفت

2011-09-11T12:43:00.004-04:00

دی‌شب خواب می‌دیدم که مادری معصوم با موهای سفید دارد از این دنیا می‌رود. انگار که دری بود که باز می‌کردند و او می‌رفت. نمی‌شناختم‌اش. اما آن قدر گریه کردم که بیدار شدم. صبح به خودم می‌گفتم که «آی نوید، قرارمان این بود که دیگر نه به خواب‌ها اعتماد کنی و نه به بیداری‌ها»... حواسم را هی پرت کردم. اما بازهم گوشه چشمِ منِ خرافاتی‌ام به خبر‌ها بود...
---
پ. ن.: می‌دانم که فحش خورِ این پُست، مَلـس است. شما بی‌خیال شوید. راحت‌تر بود که می‌نوشتم‌اش..

روند مصرف سیگار در آمریکا

2011-09-03T01:01:00.008-04:00

نمودار اول روند مصرف سرانه سیگار در آمریکا بین افراد بالای 18 سال را در قرن گذشته (از سال 1900 تا 2005) نشان می دهد. همانطور که می بینید مصرف سیگار در حدود سال های 1960-1970 به بالاترین حد خود می رسد و از آن به بعد روند نزولی مصرف شروع می شود. در حدود سال 2005 مصرف سیگار به 1619 نخ سیگار در سال برای هر نفر می رسد. یعنی حدودا چهار و نیم نخ سیگار برای هر نفر.
نمودارهای بعد درصد افراد سیگاری را نشان می دهد؛ به تفکیک دانش آموزان دبیرستان و بزرگترها. هر دو نمودار روند کاهشی داشته اند و در سال 2009 به حدود 20-25 درصد افراد رسیده اند (از هر پنج نفر، یک نفر سیگاری). دقت کنید که نمودارهای این شکل از سال 1965 شروع شده است. البته نمودارها نشان می دهد که هدفی که خودشان برای سال 2010 تعیین کرده بودند پایین تر از این ارقام بوده.

نمودار از این صفحه.

در کل به نظر می رسد برنامه های ضد سیگار این جا موفق بوده و احتمالا علت عدم رضایت شرکت های تولید کننده سیگار از سیاست های دولتی مثل الزام درج مضرات سیگار به طور واضح بر بسته های سیگار هم ناشی از همین مورد است. ضمن این که تبلیغات مکرر تلویزیونی علیه مصرف سیگار هم که انصافا تبلیغات ترسناکی هم هستند در این جا بسیار رایج است.

آخه انصافه؟

2011-09-02T10:48:00.005-04:00

می گند هر کسی آرزوی هر چیزی رو که داشته باشه، هِی، اون رو تو خواب می بینه؛ حالا، تاج سر گرامی خواب دیدند که عروسی دوستانمون بوده، و خیلی هم مفصل بوده، و جمعیت هم زیاد بوده، و در پایان عروسی، بنده، آستین ها رو بالا زده ام و با اصرار زیاد تمام ظرف های مهمونی عروسی رو شسته ام!!.. ای بابا! آخه انصافه؟

پ.ن. تاج سر گرامی که این رو تعریف می کنند نیش شون، از رضایت، اساسی بازه و می خندند. ایشاا... من هم در فرصت آتی سعی می کنم یک خواب تلافی جویانه ببینم.

"سر به هوا" یی

2011-09-01T11:16:00.003-04:00

یک مقاله ای داشتم با دیوید. داشتم به صورت آنلاین برای گروهی از شرکت کنندگان ارائه می کردم. اسلایدهای ارائه ام رو یکی یکی جلو می رفتم و حرف می زدم. این ارائه ها این طوری است که شرکت کنندگان می توانند صفحه کامپیوتر شما را ببینند و به این ترتیب اسلایدها را تعقیب کنند. وسط ارائه، دیوید خواست که یک موضوعی را بیشتر توضیح بدهد. و به این ترتیب من فکر کردم حالا که دیوید صحبت می کند من هم از فرصت استفاده کنم و ایمیل هایم را هم چک کنم! خلاصه تمامی شرکت کنندگان در کنفرانس آنلاین، به صورت همزمان ایمیل هایم را خواندند!! دوست داشتم قیافه دیوید را می دیدم در حالی که با اشتیاق یک موضوع را باز می کرد و یک دفعه دید که روی صفحه مانیتورش ایمیل های من داره خونده می شه!..

قابل ذکر است که دیوید رییس کمیته تز من بود و این اتفاق حدودا یک ماه قبل از دفاع افتاد!

هزارپا

2011-08-29T02:48:00.005-04:00

ماه رمضونی، ساعت کار من شده از 11 شب تا 6 صبح. [سریعا برای خوانندگانی که ما رو نمی شناسند شفاف سازی کنم که کار من درس خواندن است!].. معمولا زمین می نشینم و لپ تاپ ام را هم روی زمین می گذارم و رادیو جوان را هم روشن می کنم... در این شب ها، تقریبا پنج شش بار پیش آمده که یک دفعه ای، یک هزارپا از یک گوشه اتاق و با سرعت زیاد از کنار لپ تاپم رد شده و رفته آن یکی گوشه اتاق... من هم این چند بار - با توجه به این که گاهی روی زمین خوابم می برد و برای محافظت از گوش ام - با یک حرکت تند این هزارپاها را صید و لِه کرده ام...

خلاصه گفتم بدونید که اگه در صنعت کفش سازی سرمایه گذاری کرده اید، این صنعت بعد از ماه رمضون با بحران جدی ناشی از کمبود تقاضا مواجه خواهد شد!
---

پ.ن. من و تاج سر، عمری، عنکبوت ها (و بسیاری دیگر از حشرات) را نمی کشیم و سعی می کنیم با هم زندگی کنیم. در بدترین مواقع آن ها را به بیرون خانه مشایعت می کنیم. به جان خودم.

باد و بید 3

2011-08-28T16:25:00.006-04:00

دی شب، وسط این هیری ویری طوفان آیرین، یک عدد آقای رامکال اومده بود دم پنجره خونه ما و از سیستم دفاعی اش استفاده کرده بود! خلاصه، یک دفعه خونه رو بوی راکون برداشته بود! اصن یه وضعی! پنجره ها رو سریع بستیم... بنده خدا فکر کرده بود که در برابر طوفان هم می تونه بو در بکنه! واقعا این استرلینگ چه جوری با این موجودات بی آیکیو سر می کرد؟

---
پ.ن. اردوان می گه اون احتمالا اسکانک بوده و نه راکون. راکون بو در نمی کنه!.. پس بگو چرا استرلینگ از رامکال نگه داری می کرد! حالا چرا اُسکار راکون نگه نمی داشت؟؟

یک عدد اسکانک skunk

پ.ن. 2: کیوان می گه "از خانواده ی راسوِ مجید جان"! خلاصه در این متن چند جمله ای فعلن دو تا غلط داشتم!

باد و بید 2

2011-08-28T01:56:00.003-04:00

خبرنگار سی ان ان گزارش می داد که مسوولین امداد در ایالت کارولینای شمالی تونسته بودند یک زن و شوهر و گربه شون رو از طوفان آیرین نجات بدند. فکر می کنید این ها کجا بودند؟ توی یک قایق! (عکس قایق، عکس ششم در سایت بی بی سی هستش) دی روز حرکت کرده بودند که از منطقه دور بشند، ولی گویا موتور قایق از کار افتاده بود. و دقیقا در بدترین شرایط در طوفان گیر کرده بودند... با این حال، من هنوز توجیه نشده بودم که این ها چرا این وسط اصلا به ذهن شون هم رسیده که از قایق استفاده کنند، که خبرنگار سی ان ان این طور گزارش اش رو تمام کرد که آن قایق، خانه این زن و شوهر و گربه بوده...

باد و بید 1

2011-08-27T18:33:00.007-04:00

همه نشسته ایم و با هیجان منتظر خانوم آیرین هستیم! آیرین همان طوفانی است که راه افتاده و میاد این ورها. البته بیشتر به سمت بوستون و شهر نیویورک می رود و مرکزش با ما یک سه ساعتی فاصله خواهد داشت. آلبانی چون از ساحل دریا فاصله داره به احتمال زیاد فقط شاهد یک باران تند خواهد بود. شاید هم قطعی کوتاه مدت یا میان مدت برق و تلفن و اینترنت. سرعت باد در حدود 130 کیلومتر در ساعت است...

ام روز با تاج سر گرامی، آستین ها رو بالا زدیم و کارهایی که نیاز بود رو انجام دادیم. نان و تن ماهی و بادام زمینی داریم. یخ خریدیم که اگه برق ها رفت محتویات یخچال رو بریزیم توی یخدونی. باک ماشین رو پرکردم که اگه درختی روش نیفتاد، قابل استفاده باشه! اما بامزه این بود که ما همین جوری ادامه دادیم و اون قدر گرم کارهای خونه شدیم که کارهای بی ربط به طوفان رو هم انجام دادیم: خونه رو تمیز کردیم، لباس ها را بردیم لاندری و شستیم و خشک کردیم. جالب بود که در حالی که مردم هجوم آورده بودند مغازه ها که مایحتاج اولیه بگیرند من داشتم ماده شوینده لباس شویی می خریدم! بعد هم لباس ها رو اتو زدیم و آماده سال تحصیلی جدید شدیم. بعد هم یک کیف قدیمی داشتیم که مدت ها بود که می خواستیم محتویات اش رو تمیز کنیم. فرصت خوبی شد که همه کاغذهایی که از سال 2006، اون تو بود اعم از مدارک مختلف و کپی گزارش های مالی بانک و نامه های دانشگاه و .. رو دوباره زیر و رو کنیم و بریزیم بیرون! یک کیف گنده ده کیلویی رو تبدیل کردیم به یک کلاسور!.. خلاصه کلی کار خونه کردیم... این طوری که پیش می ره فکر کنم کافیه یک زمین کشاورزی به ما بدید تا براتون اساسی شخم بزنیم و شلغم بکاریم، تا با این بارون فردا اساسی بار بده! خلاصه literally ما از این بیدها نیستیم که از این بادها بلرزیم!

برای ملاقات خانوم آیرین خیلی هیجان زده ایم. دانشگاه ما هنوز روز دوشنبه رو تعطیل اعلام نکرده...

اثر لوییسسسس پاستور

2011-08-24T04:33:00.007-04:00

این یک مثال است: اول اش برای ما "پاستور" اسم یک خیابان است. با سوادتر که می شویم (سواد در حد دیدن مسابقه هفته در تلویزیون و حل کردن جدول کیهان و اطلاعات) می فهمیم که کامل اش "لویی پاستور" است و کاشف میکروب است. با سواد تر که می شویم و انگلیسی یاد می گیریم و اولین مقاله را در مورد لویی پاستور که می خوانیم، می بینیم که ای دل غافل ایشان Louis Pasteur بوده و نه Louiee Pasteur. تازه با توجه به معلومات مان می فهمیم سواد در جامعه چقدر پایین است تا جایی که حتی مجری های تلویزیون هم اسم یک کاشف بزرگ و معروف را اشتباه می گفته اند و حتی طراحان جدول روزنامه ها هم قادر به خواندن اسم به زبان انگلیسی نبوده اند. اما سوادمان که بیشتر می شود می فهمیم که نحوه درست خواندن Louis Pasteur به شیوه ای است که آخر لویی، هیچ گونه "سین" وجود نداشته باشد و اگر چه Louis Pasteur نوشته می شود، اما تلفظ درست آن "لویی پاستور" است!

نمی دانم چقدر قبول دارید اما من این تجربه شخصی را داشته ام که دیده ام چه طور یک دانش کوچولو در مورد یک موضوع به بدتر شدن و غلط شدن فهم یک فرد از یک مسئله انجامیده است. شاید دیده باشید کسی را که یک کوچولو برنامه ریزی استراتژیک یاد می گیرد و حس می کند حالا چیزی می داند که بقیه نمی دانند و باید برود و یک سازمان عریض و طویل را عوض کند (و دیگر احساس نیاز هم به کسانی که برنامه ریزی استراتژیک می دانند نخواهد کرد). یا کسی که یک کوچولو اصطلاحات اقتصادی یاد گرفته است و عموما مهندس است و حالا با اعتماد به نفس نظریات اقتصادی می دهد و مثلا فکر می کند حتما با برداشتن سویسبدها تورم کمر شکن باید ایجاد شود و آن مسوول احمق از درک این موضوع ساده عاجز است. به نظر می رسد در بسیاری مواقع اثر دانش (این جوری که من سهوا تعریف اش می کنم، شاید بیشتر به معنای میزان اطلاعات جمع آوری شده باشد) بر فهم درست یک موضوع اثری U شکل است و یک دانش کوچولو (و نداشتن آنچه که در اصطلاح عامه به درک عمیق و تسلط بر جزءیات یک موضوع معروف است) می تواند اوضاع را خراب تر از بی دانشی صرف بکند. درست مثل کسی که اگر به جای یک کوچولو انگلیسی خواندن، هیچ انگلیسی خواندن نمی دانست، دست کم لویی پاستور را درست تلفظ می کرد و همه مردم شهر و دیار را هم متهم به نادانی نمی کرد.

اسم این اثر نسبتا بزرگِ "دانش کوچک" در نادانی مان را می گذارم اثر لوییسسسس پاستور(!) و سعی می کنم در مورد چیزی که فقط 4-5 تا مقاله روزنامه در موردش خوانده ام خیلی با اعتماد به نفس نظر ندهم.

دیدین وقتی (2)

2011-08-23T14:08:00.005-04:00

گفته بودم که توی دیار غربت وقتی یک ایرانی یک ایرانی دیگه رو می بینه می خواد این وسط حتما، به هر زوری که شده، یک دوست مشترک پیدا کنه. معمولا مکالمه این طوری شروع می شه که "خوب، آقا کامبیز، شما کجا ساکن هستید؟" و آقا کامبیز می گه مثلا " بنده سانفرانسیسکو هستم" و فرد اول با هیجان می گه "پس حتما غضنفر رو می شناسید!" (حالا غضنفر نه هم رشته طرفه، نه هم سن اون آقاست و نه هم هیکل شه!).

دیروز در ادامه شناسایی این رفتار، محمد یک نظریه در این مورد داد که جواب این سوال که شما غضنفر رو می شناسید بر خلاف پنداشت عامه مردم "بله" و "خیر" نیست. بلکه یا "بله" است، یا "هممم... اسمشون که آشناست!".. فکر که کردم در بعضی از مواقع به نظر تئوری اش میک سنس می کنه. خلاصه اگه شنیدین بهتون گفتند "هممم.. اسمشون که آشناست،" یعنی احتمالِ این که من اوشون رو بشناسم صفر کِلوین هستش...

اگر روزی...

2011-08-23T00:50:00.004-04:00

شب، اگر تا دیر وقت جایی باشیم، مثلا تا 11 یا 12 شب، وقتی می آییم خانه، بر چمن سبز جلوی خانه مان، دو عدد خرگوش سفید قشنگ با چشم های درشت و با دم های قلمبه منتظرمان هستند. از گوشه چشم شان نگاه مان می کنند. ما هم نگاه شان می کنیم. لبخند می زنیم و از کنارشان رد می شویم... فرار نمی کنند.

اگر روزی بخواهم به چیزی قسم بخورم، به آن دو خرگوش قسم می خورم.

یادم رفت

2011-08-21T14:11:00.001-04:00

امروز، برای سحری، خواب نموندم. بلکه یادم رفت سحری بخورم! خودم هم هنوز موندم که این اتفاق چه جوری می تونه بیفته! یعنی داشتم مشق هام رو می نوشتم، ساعت از دست ام در رفت.

قدیم ها، وقتی یادمون می رفت که مشق مون رو بنویسیم، به خانوم معلم می گفتیم خانوم یادمون رفت. اون هم با تمسخر می گفت چه طور یادت نرفت ناهار بخوری؟ البته اون موقع هم من با این لاجیک مشکل داشتم... خلاصه امروز برعکس اش اتفاق افتاد!.

شرق، غرب را ملاقات می کند* (1).

2011-08-19T00:47:00.006-04:00

1- صبح، بوق کله سحر، رفتم فرودگاه. به قصد «سَن اَنتونیو». کنفرانس مدیریت امسال اون جا بود. اون جا هم در ایالت تگزاس است. چمدان کوچک آبیِ نفتی ام را برداشتم و کت و شلوار تازه ام را و لپ تاپ ام را. اولی را به بار تحویل دادم و بقیه رو با خودم بردم توی هواپیما. تفهمیم کردم به خانوم تحویل گیرنده بارها که این چمدان ما را به سمت «سَن اَنتونیو» روانه کند. بلیت ام دو مرحله ای بود. یعنی هواپیما اول می رفت آتلانتا. بعد من سوار یک هواپیمای دیگر باید می شدم. حدود ظهر باید می رسیدم. در فرودگاه مقصد، سینا دنبال ام می آمد. ساعت سه و نیم هم یک مصاحبه استخدامی داشتم.

2- فرودگاه هم جای خوبی است. اول اش که کفش و کمربند درمی آوریم و بارهای خرده ریزه را می دهیم که از دستگاه شان رد شود. بعد هم برادرِ نیروی انتظامی به ما می گوید که به صورت شانسی انتخاب شده ایم تا از طریق دستگاه شان نگاهی به بدن مان بیندازند و مطمئن شوند که هیکل ما و ماهیچه های پر هیبت مان واقعی است و بمب نیست! ما هم استقبال می کنم. سعی می کنیم زیر دستگاه شان عضله بیاییم. به لپ تاپ مان هم نگاه ویژه ای می اندازد.

3- فرودگاه نمادی از اختلاف طبقاتی است. وقتی که دم در راهروی ورودی به هواپیما، منتظری تا سوار شوی، خانوم بلندگو بدست گروه گروه مردم را صدا می کند تا سوار شوند. اول فِرست کلاس ها را که پول دارند و از این صندلی بزرگ ها سفارش داده اند و می خواهند در حین پرواز پذیرایی درست و حسابی شوند را صدا می کند. پیرمردها و پیرزن ها را هم جدا می فرستد تو. بچه دارها را هم. و من طبیعتا جز بدترین طبقه مسافرین هستم و آخر وقت ام می رسد. البته این نهایت تبعیض اجتماعی است. فکر می کنم اگر کاره ای شوم این تبعیض ها را برمی دارم. چه معنی دارد که پول دار ها اول سوار شوند. باید نوبت ها بر اساس میزان تحصیلات باشد. خانوم بلندگو بدست باید بگوید اول مسافرین عزیزی که دکترا دارند سوار شوند! بعد مسافرین عزیزی که دانشجوی دکترا هستند و امتحان جامع را گذرانده اند سوار شوند. بعد هم اون هایی که هنوز نگذرانده اند یا تازه پذیرش گرفته اند. بعد دانشجوهایی که تافل و جی آر ای شان را داده اند. و بعد هم بقیه افراد. خدا وکیلی این جوری خیلی عادلانه تر است.

4- یه چند بار آیت الکرسی می خوانم. من از آیت الکرسی خواندن قسمت فوت کردن اش را دوست دارم! از آن بچگی که زیر موشک باران می خوابیدیم هر شب می خواندم و بر بابا و مادر و مهشید فوت می کردم. در آن ایام سعی می کردم فوت ام دقیق باشد و به سمت شان برود. شب هایی هم که دقیق نمی دانستم جهت شان کجاست کله ام را در حین فوت 360 درجه می چرخاندم تا همه فضا را جارو کرده باشم. آن عادت شب های پر اضطراب، حالا در زمان سوار شدن در هواپیما دوباره به سراغ ام می آید. (حالا شما هی بگویید که جنگ نعمت نبود!). خلاصه، آیت الکرسی را می خوانیم و بر خودمان و بقل دستی و پشت سری و جلویی فوت می کنیم و بعد هم با یک فوت بلند سعی می کنیم به خدا تفهیم کنیم که آقای خلبان را هم شامل این آیه الکرسی مان بفرماید. بالاخره مهم است.

5- خانوم مهمان دار بلندگویش را روشن می کند و می گوید مسافرین گرامی، با سلام و درود بر روح بنیانگذار مکتب لیبرالیسم! و ارواح شهدای جنگ های شمال و جنوب، دو در، در سمت جلو داریم و دو در، در عقب داریم و ماسک و این جور چیزها هم داریم و آخر هم این که متاسفانه یادمان رفته لیوان یک بار مصرف بیاوریم! این است که در طول سفر از نوشیدنی خبری نخواهد بود. خلاصه برق از کله مان می پرد؛ ای دل غافل! حالا نوشیدنی به کنار، بدون لیوان، آفتابه را چطور تعمین کنیم؟ عجب سرویس این خدمات مسافرتی ضعیف شده است ها. حتما تا حالا می دانید که در هواپیماهای این جا کلا از غذا هم خبری نیست. زحمت بکشند یک بیسکوییت یا بسته بادام زمینی بهتان بدهند.

6- به سلامت فرود می آییم و اقامت خوشی را برایمان در آتلانتا آرزو می کنند. به همان طریقه قبل سوار پرواز دوم می شوم و به سن آنتونیو می روم. سینا در فرودگاه منتظرم است.

احتمالا ادامه دارد.

*: تم اصلی کنفرانس مدیریت امسال این بود: شرق، غرب را ملاقات می کند.

...

2011-08-08T23:03:00.003-04:00

انسان، موجودی «فانی» است... یعنی واقعا funny است ها.

ما، بهترین محققین اروپا؟!

2011-07-31T09:53:00.007-04:00

با دوستی که اروپایی است و استاد یکی از دانشگاه های اروپاست حرف می زدم. از نظر علمی فرد متو سطی است. اما پروژه های خوب می گیرد. می گفت که هر وقت، یک موقعیت فوق دکتری دارد و آن را اعلان عمومی می کند، کرور کرور اپلای های ایرانی به سمت اش سرازیر می شوند. به تعداد بسیار زیاد. هر چند او فارغ التحصیل های ترک را ترجیح می دهد، می گفت پارسال بالاخره تصمیم گرفته که یکی از ایرانی ها را هم جدی بگیرد و مصاحبه تلفنی کند. گویا متقاضی ایرانی در بیان علل اپلای اش، آن چنان با آب و تاب از دانشگاه این دوست من تعریف می کرده که "دانشگاه شما بهترین دانشگاه اروپاست و بهترین محققین را دارد،" که این دوست ما از تعجب خشک اش زده است! می گفت نگاهی به همکارم کردم و برای مدت طولانی زدیم زیر خنده! "ما؟؟، بهترین محققین اروپا؟!"

لپ تاپ نیوشا - 2

2011-07-20T23:16:00.005-04:00

در ادامه پست قبلی - نیوشا با پولی که از فروشگاه "بست بای" بابت لپ تاپ خراب شده گرفت لپ تاپی خرید به قیمت 450 دلار! یعنی حدودا نصف پولی که گرفته بودیم! دو سال گارانتی هم سفارش دادیم و با مالیات و هزینه پستی هنوز 260 دلاری زیادی اومده! احتمالا نیوشا، من رو به یک باتری نو مهمون کنه!.. واقعا قیمت لپ تاپ ها خیلی پایین اومده.

لپ تاپ نیوشا

2011-07-19T20:43:00.008-04:00

من معمولا وقتی چیزی می خرم برای اش گارانتی نمی گیرم. مگه این که به این نتیجه برسم که من از این کالای خاص نسبت به میانگین افرادی که این کالا را دارند بیشتر استفاده می کنم. مثلا برای دوربین عکاسی گارانتی نگرفتم. یا کارت اعتباری ام را بیمه نکردم.

سه سال پیش، لپ تاپ نیوشا رو که می گرفتیم، براش گارانتی هم گرفتیم. همین جوری. اول اش هر دو دل بودیم که گارانتی دو ساله بگیریم یا سه ساله، اما آخرش تصمیم این شد که سه ساله باشه (همیشه قیمت گارانتی بصورت تصاعدی بالا می رود). برای گارانتی سه سال فکر کنم حدود 290 دلاری دادیم که طبیعتا کسر زیادی اش مال سال آخر بود. خود لپ تاپ 800 دلار بود.

پارسال، بعد از دو سال و خرده ای از خرید، لپ تاپ، یک دفعه، برفک نشون داد و بالا نیامد. ما هم رفتیم مغازه "بِست بای" جایی که لپ تاپ را خریده بودیم. لپ تاپ را گرفتند و بردند و بعد از ده روز با یک "مادربورد" تازه تحویل مان دادند. کی بورد لپ تاپ را هم برای مان عوض کردند که تمیز باشد و ما خوشحال شویم. یک ماه بعد دوباره لپ تاپ خراب شد و ما این بار شاکی تر رفتیم که این دیگه چه وضع اش است. لپ تاپ را بردند و دوباره ده روز بعد با یک "مادربورد" جدید برگرداندند و این بار برای مان باتری نو هم دادند که خوشحال شویم. هفته پیش درحالی که یک ماه به پایان گارانتی مانده بود دوباره لپ تاپ خاموش شد. ما هم با کلی گلایه رفتیم که این چه وضعی است و هر بار یک ده روزی از زندگی عقب می افتیم. این بار بعد از بررسی های لازم در شرکتی که گارانتی را می فروشد، لپ تاپ ما junk out محسوب شد و گفتند که می توانیم یک لپ تاپ نو که مشخصات اش شبیه این باشد را از مغازه به صورت مجانی بگیریم.

با توجه به اوضاع اقتصادی آمریکا، نسبت به سه سال پیش که این لپ تاپ را گرفته بودیم تنوع کالاها در مغازه بسیار کمتر شده بود. از طرف دیگر ارزش لپ تاپ نویی که خصوصیت های لپ تاپ سه ساله ما را داشته باشد مطمئنا چهارصد دلار هم نمی شد. کلا ناامیدانه در "بست بای" گشتیم و آماده بودیم که چهارصد دلاری اضافه بدهیم و یک لپ تاپ نو بخریم. فروشنده بی حوصله نگاهی به لیست اجناس اش کرد و گفت چیزی شبیه به لپ تاپ قبلی ما ندارد. برای همین به خدمات فروش معرفی مان کرد. آن ها هم به اندازه پولی که ما سه سال پیش برای این لپ تاپ داده بودیم به ما اعتبار دادند و گفتند می توانیم از سایت شان لپ تاپ بخریم! یعنی دقیقا هشتصد و شصت دلار (قیمت اولیه به علاوه مالیات). الان با این پول و از وبسایت "بست بای" می توانیم یک لپ تاپ تازه خوب بخریم.

اولین باری بود که یک گارانتی ای گرفتیم که بدردمان خورد.

زندگی دندانی

2011-07-16T01:43:00.006-04:00

دندان ها کار می کنند. به سختی و بی وقفه. هر روز. روزی دست کم در سه شیفت اصلی. در همان منزل شان هم کار می کنند. البته روزی هم بالاخره دندان ها پیر می شوند و رنجور و پردرد. روزی که دکتر دندان - که بیشتر صلاح شما را می خواهد تا صلاح دندان تان را - به این نتیجه برسد که عمر دندان تان تمام است، عصب اش را - جان اش را - بیرون می کشد و دندان می میرد... تا این جا همه چی درست.... آن چه برایم عجیب است زندگی بعد از مرگ دندان هاست. بیشترشان برای سال های سال بعد از مرگ شان هم کار می کنند. عصب و جان ندارند دیگر. هِرّ را از بِرّ تشخیص نمی دهند. اما هنوز جسدشان تا مدت ها کار می کند. وُرکُ هولیک هستند.

هر کسی نظری می داد.

2011-07-12T14:14:00.000-04:00

دندون ام مختصر دردی می کرد. موضوع در راس امور اعضای بدن ام قرار گرفته بود و هر کسی نظری می داد. سمت چپ مغزم بغض اش گرفته بود و با خودش "بنی آدم اعضای یکدیگرند" و "چو عضوی به درد آورد روزگار و ..." می خوند. اما سمت راست مغزم می گفت: "آقا این حرفها کدومه. دندونی رو که درد می کنه باید کشید."

اوضاع کارم

2011-07-12T00:02:00.003-04:00

این چند وقته سه تا "پُست داک" اپلای کرده بودم: یکی در آزمایشگاهی در ام آی تی بود که کارهای مربوط به مدیریت شهری می کرد، یکی در دانشگاه کارنگی ملون که تصیمیم گیری دینامیکی کار می کرد و یکی هم در ایلینوی که آزمایشگاهی بود که در مورد فاکتور انسانی سیاستگذاری کار می کرد. این سه تا، به جاهای خوبی رسیدند، اما نهایتا هیچ کدام موفقیت آمیز نبود. ایلینوی از همه بیشتر فیتِ کارم بودم، بعد کارنگی ملون، و بعد ام آی تی. درجه پیشرفت دقیقا برعکس بود! در ایلنوی قول و قرار ایمیلی رد و بدل شد، در کارنگی ملون مصاحبه تلفنی شدم، و در ام آی تی به ارائه حضوری رسید. البته حالا که هر سه این موقعیت ها پریده است، فکر می کنم هرکدام اشکالی داشت و حالا زیاد هم پشیمان نیستم. فعلن هنوز تنها گزینه ام این است که در همین جایی که هستم یک سال دیگر بمانم، این بار به عنوان پُست داک.

کار دیگر که ممکن است بکنم این است که کار در جای فعلی را نصف کنم و نصف باقی وقت را در یک پروژه خوب (در یک دانشگاه خوب) به صورت مجانی فعال شوم. بدی اش این است که تمرکز کاری از بین می رود، زمان زیادی باید به رفت و آمد بپردازم و از نظر مالی سخت است، خوبی اش این است که پروژه خوب می تواند نهایتا به مقالات خوب برسد و اسم دانشگاه در فرآیند استخدام بسیار مهم است... هنوز مطمئن نیستم که این کار، کار خوبی باشد. دیروز به فکرم رسیده...

خواب های کابوسی - تحصیلی

2011-07-10T01:19:00.004-04:00

به نظر خودم، من یک آدم بی خیال (یا حداقل "کم خیال") هستم! اما جالب است که خواب هایی می بینم که نشانه ای از این بی خیالی های دوران بیداری ام ندارد! خیلی قدیم ها، کابوس هایم این طور بود که سر کلاس دیکته هستم و از معلم عقب افتاده ام. معلم هی کلمه ها را می گوید و من جامانده ام. از آن بدتر دست شویی هم دارم! بعدها که دانشجو شده بودم خواب می دیدم که هر چند الان دانشجو هستم، ولی "سام هاو" یکی از دروس دبیرستان ام مانده و باید امتحان نهایی مربوط به آن درس را بدهم و اصلا هیچ از آن درس یادم نمی آید. بعدترها که دانشجوتر شده بودم، خواب می دیدم که در دانشگاهم و برای این ترم، کلاس معارف برداشته ام و حالا آخر ترم است و من یک جلسه هم سر این کلاس نرفته ام. اصلا کلا یادم رفته بوده که من چنین کلاسی ثبت نام کرده ام. بعدترها، که برای درس خواندن آمدم این جا، خواب می دیدم که از آمریکا برای دیدار خانواده رفته ام ایران و مثلا در میدان تجریش قدم می زنم که یک دفعه یادم می آید که ای بابا، من حالا چطور می خواهم برگردم آمریکا، چرا یادم رفت در مسیر آمدن به ایران، و در دوبی ویزای آمریکا بگیرم. حالا چطور می خواهم وقت مصاحبه سفارت بگیرم.

و اما حالا که (تقریبا) فارغ التحصیل شده ام مشتاق بودم که ببینم مسیر این خواب های "کابوسی - تحصیلی" کجا می رود! تازگی ها خواب می بینم که به کنفرانسی رفته ام و برای خودم خوش می گذرانم و به سخنرانی ها گوش می دهم که یک دفعه یادم می افتد ارائه خودم امروز است و باید 5 دقیقه دیگر حاضر شوم! اسلایدهایم را هم نمی دانم کجاست و اوضاع بدجوری قاراش میش است! خلاصه این ها هنوز ادامه دارد.

ما، سه غریبه متشخص

2011-07-08T18:58:00.004-04:00

در یک کارگاه به شدت علمی هستیم. میان برنامه است و همه خانوم ها و آقایان متشخص و تحصیل کرده در حال ریختن قهوه شان و برداشتن کیک شان هستند. صف به آرامی پیش می رود. قهوه ات را می ریزی. بعد به میزانی که می خواهی از شیر کم چرب یا پر چرب یا خامه بر قهوه ات اضافه می کنی و بعد کمی شکر می ریزی و با رفتاری کاملا فرهنگی قاشق را در داخل فنجان می چرخانی.

من و خانوم متشخصی که جلوتر از من است و آقای متشخص تری که جلوتر از اوست، یک مجموعه «سه غریبه متشخص» را تشکیل می دهیم که بدمان نمی آید حرفی را شروع کنیم و بعد در مدتی که قهوه مان را می نوشیم کمی در مورد علایق تحقیقاتی مان گپ بزنیم. منتظریم کسی چیزی بگوید و تا بعدی پاسخ بدهد.

نوبت قهوه ریختن آقای متشخص شده است. او بهانه ای برای آغاز سخن پیدا کرده: به لبخندی می گوید که یکی، دیروز، جای شیر کم چرب و خامه را عوض کرده بود و او دیروز اشتباهی بر قهوه اش کلی خامه ریخته است!.. ما به نشانه همراهی لبخندی می زنیم... حالا نوبت من یا این خانوم است که یک کارت هم خال و درشت تر رو کنیم... من می گویم از آن بدتر این می شد که کسی جای شکر و نمک را عوض می کرد؛ دیگر هیچ طور نمی شد قهوه تان را درست کرد! (با خودم می گویم "یخ بزنی بی مزه!" البته در آن شرایط و محدودیت های آکادمیک این نهایتِ بامزگیِ ممکن بود!). آن ها هم با لبخند همراهی می کنند. بعد، ما سه غریبه متشخص که حالا حرف مان گرفته است، قهوه به دست، به گوشه سالن حرکت می کنیم و حرف ها ادامه پیدا می کند. البته جهت صحبت ها اصولا بد پیش رفته و یادمان رفته که باید جوری به مباحث علمی هدایت شود. همین جور مثال های شیطنت های بچه گانه در بین ما سه غریبه متشخص در حال بحث است. و هی بد تر می شود. (حالا که فکر می کنم این مسوولیت نفر سوم بود که به شباهت ها و تفاوت های ساختاری نمک و شکر بپردازد و یا به اثر سوبسید بر این دو کالا تا صحبت ها هدایت شود.)

بعله؛ جایی بحث به این جا می رسد که خانوم متشخص از تجربه دوران لیسانس خود در خوابگاه می گوید و این که بچه ها یک بار به جای دستمال توالت از هوله ایشان استفاده کرده بودند و اثرات قهوه ای رنگ بر هوله شان مانده بود!.. در این لحظات است که ما سه غریبه متشخص احساس می کنیم صحبت ها بدجوری به انحراف کشیده شده!.. سکوت می کنیم... خانوم متشخص بعد از مکثی می پرسد که چه شد که بحث به این جا رسید؟ و من می گویم که کسی دیروز با عوض کردن جای «خامه» و «شیر کم چرب»، قهوه آقای متشخص را پرکالری کرده بود... هر دو می گویند آهان. در سکوت به در و دیوار نگاه می کنیم، و کم کم از هم دور می شویم.

حدودا از هر شش نفر، یک نفر

2011-06-29T19:26:00.006-04:00

دیدید بعضی ها روز تولدشون یا روز فوت شون می افته روز میلاد یا فوت یکی از ائمه یا یک روز مذهبی بزرگ دیگر؟ داشتم فکر می کردم که ما 14 تا معصوم داریم و در نتیجه 25 (؟) روز "مختلف" میلاد و وفات. بعد هم که 3 تا عید مذهبی داریم. البته تاسوعا یا روز میلاد حضرت ابوالفضل و روزهای مذهبی دیگر هم هست یا اول ماه رمضان و .... پس شانس این که دست کم یکی از دو روز میلاد یا فوت شما بیفته در یکی از این روزها حدودا هست: 2 ضربدر 30 تقسیم بر 355 (تعداد روزهای سال قمری). یعنی حدودا شانسش هست "یک ششم". خیلی هم عددش کوچیک نشد. خلاصه به فامیل ها بگید جوگیر نشند اگر روز فوت تون افتاد توی یک روز مذهبی ;)
---
پ.ن: تازه بعضی ها اگر روز قبل از یک روز مذهبی هم فوت کنند بالاخره یک جوری به ماجرا وصل می شند: مثلا می گویند "شب وفات" امام فوت کرد.. اون طوری شانس اش همچین دوبرابر می شه: یعنی یک سوم...

من که اسم‌ام، اصلا، غضنفر نبود

2011-06-18T16:32:00.006-04:00

در «اِستارباکسِ» فروشگاهِ «بارنز‌ اند نوبل»، خانومِ قهوه‌چی، سفارش تان را که می‌گیرد اسم تان را می‌پرسد و روی لیوان می‌نویسد، تا آن یکی خانومِ قهوه‌چی که قهوه یا چای‌تان را ریخت، بتواند با نگاه به لیوان تان، صدای‌تان کند. البته من همیشه صادقانه می‌گویم که «لطفا مرقوم بفرمایید "نوید"» و بعد با هیجان منتظر می‌مانم که با یک اسم دیگر صدا شوم! چند وقت پیش، چای‌ام که آماده شد، خانوم قهوه چی داد زد: «نَـویــت!». که البته به لهجه ترکی خودمان نزدیک‌تر بود. چند وقت پیش گفتند: «نَفیـــد»، که بیشتر شبیه زمانی که بود که نونهال بودیم و مادرمان می‌خواست لوسمان کند!.. یک بار صدای مان کردند «نبیت» که فکر کنم از ریشه نباتات باید باشد!.. امروز هم خانوم قهوه‌چی خودشان را راحت کردند و فرمودند «نَــدیــد!»... سریع چای ام را گرفتم و گفتم: «بعله! اینجام... دستتان درد نکند...» *

دوستی داشتم که اسم‌اش علی بود و چون «علی» های آمریکایی، همان «اَلی» یا «اَلیس» هستند و درنتیجه خانوم اند، دوست نداشت وقتی صدایش می کنند و همه حضار منتظرند یک خانوم قهوه اش را بگیرد ایشان با هیکل ورزشکاری و درشت شان جلو بروند. این بود که قهوه که می خواست سفارش بدهد می‌گفت اَلِکس Alex هستم و بعد که قهوه‌اش حاضر می‌شد و صدای‌اش می‌کردند Alex، ایشان کلا یادش می‌رفت که قرار بود Alex باشد! و مثل زیتون پرورده زُل می‌زد به در و دیوار!...
-----

*: خانم جان، مادربزرگ خدابیامرزمان، اواخر عمر، من را گاهی سعید، گاهی وحید، گاهی فرید و گاهی هم رامین(!) صدا می‌کردند!.. ما هم خیالی مان نبود و می گفتیم بعله! و فکر می کردیم همین که خانوم جان می دانند بنده یکی از نوه های ذکور هستم و مثلا ما را سولماز صدا نمی کنند جای شکر دارد!.. اما یادم هست آن زمان، کسی از کوچه رد می‌شد و بچه‌اش را که فرید بود صدا کرد و من ناخودآگاه برگشتم و جواب دادم!... خلاصه یاد آن داستانی افتادم که من که اسم‌ام، اصلا، غضنفر نبود!...

2011-06-09T10:37:00.003-04:00

«...در میان زیبایی‌های بسیاری که روزهای پیش از انتخابات را نورانی می‌کرد زیباترین پدیده جمع شدن مردمی از سلیقه‌های گوناگون گرداگرد هم بود. آنها برای آن که به این کار موفق شوند تفاوت‌ها و تنوع‌هایشان را کنار نمی‌گذاشتند، بلکه به رسمیت می‌شناختند. کسی لازم نمی‌دید که برای شرکت در این یکرنگی هویت خویش را از دست بدهد و دیگری شود. در آن یگانه‌شدن‌ها حظی وجود داشت که فطرت‌هایمان می‌پسندید. آن زنجیره‌های سبز انسانی که شهرهای ما را فرا گرفت نمایشی تهی از حقیقت نبود. قرار نبود بعد از آن که از پل گذشتیم به سرنوشت یکدیگر اهمیت ندهیم و جان‌‌هایمان نمی‌خواست که پس از چشیدن طعم آن یگانگی از نو پراکنده شویم. چنین چیزی بدون تردید نشانه‌ای از طلوع بزرگی و رشد در حیات یک ملت است.

بزرگی یک ملت در ثروتمند بودن یا قدرتمند شدن نیست؛ اینها فقط بخش کوچکی از آثار آن است. بزرگی یک ملت در عظمت جان اوست. بزرگی به آن است که بتوانیم امور ظاهرا ناسازگار را با هم داشته باشیم. خانه کوچک مکانی است فقط برای «من»، اما در خانه بزرگ برای دیگران هم جا وجود دارد. کارفرمایی که جانش کوچک بود فکر می‌کرد جز با تجاوز به حقوق کارگران نمی‌تواند مالی بیندوزد، حال آن که کارآفرین بزرگ تنها راه سود بردن را سود رساندن می‌بیند. همین‌گونه است تفاوت کارگر کوچک و کارگر بزرگ. به هزار دلیل تنها راه بهره‌مند شدن این است که همه با هم بهره‌مند شوند، اما کسانی که کوچکند ظرفی ندارند که در آن دیگری هم بگنجد. همچنین است تفاوت دینداری که بزرگ است و دینداری که کوچک است...»

میرحسین موسوی، بیانیه شانزدهم، ۱۵ آذر ۱۳۸۸

اون آقاهه، کی بود؟

2011-06-05T10:32:00.010-04:00

توی مراسم ناهار کنفرانس بودیم. میزهای هشت نفری چیده شده بود، و همه تناول می کردیم. افرادی که دور میز هستند را عموما نمی شناسید و این فرصتی است که با سلام و احوال پرسی با هم آشنا شوید و به قول این ها "سوشالایز" کنید! حرف ها خیلی محترمانه است و در مورد علایق تحقیقاتی طرفین است. در میزما استادهایی از هارواد و کالیفرنیای جنوبی و هاوایی و چند نفر دیگر بودند و یکی سردبیر یکی از ژورنال ها بود و یکی دیگر کمک سردبیر ژورنال دیگری بود و همه همچین مودبانه برخورد می کردیم و سعی می کردیم در نوشیدن قهوه مان هورت نکشیم! در این گونه مراسم، بعد از نیم ساعت، عموما برنامه ای هست که همه ساکت می شوند و در حالی که غذا می خورند می توانند گوش کنند. در این جا برنامه این بود که سه نفر در بالای سِن، صحبت ده دقیقه ای می کردند در مورد آینده فیلد مدیریت دولتی. اولی در مورد موضوع "دایورسیتی" افراد و ملیت ها حرف زد، دومی در مورد "همکاری"در فیلد صحبت کرد و سومی در مورد لزوم بازگشت به رویکرد "نُرمَتیو (تجویزی)" به تحقیق در این حوزه. در بین هر کدام از این ده دقیقه ها حضار هم می توانستند سوال کنند. کسی که مسوول بود بلندگو را می آورد سرمیزتان. ولی بالطبع، همه سرمون تو بشقاب لازانیای اسفناج بود و شیرینی توت فرنگی، و کی اهمیت می داد که آینده فیلد کجا می رود! فعلن موضوع اصلی ما آینده بشقاب مان بود.

اما در این بین، در بین حضار، آقایی بود میانسال، با کله ای نورانی تر از من(!)، کت و شلواری روشن و پیراهنی صورتی که تنها کسی بود که سوال می پرسید، و البته بر خلاف نظر سایر حضار، خودش احساس می کرد که خیلی بامزه است! خلاصه بعد از سخنرانی اول، سوال بی ربطی پرسید، که، همممم، البته در جمع های آکادمیک پرسیدن سوال بی ربط خیلی متداول است! بعد هم به همه توصیه کرد که شربت آب لیمویشان را با چای سبز ترکیب کنند که خیلی خوب می شود.. هممم.. اوکی! سوالی بود و کامنتی بود برای خودش و ایرادی نداشت. ما هم راضی بودیم که سخنران بی سوال نماند و این واجب کفایی سوال پرسیدن انجام شد!.. بعد از سخنرانی دوم که در مورد "همکاری" بود، به نظرم، تازه آقای بامزه فهمیده بود که سخنرانی ها دارای موضوع هستند، و این بار به عنوان تنها سوال پُرسنده، سعی کرد سوالی مربوط بپرسد. چیزی در این مایه ها گفت که چرا کسی با من "همکاری" نمی کند!! خلاصه این آقا کم کم توانسته بود توجه ما را از کیک توت فرنگی به سمت خودش جلب کند!

سخنرانی سوم هم چشم تان روز بد نبیند: افتاده بود در این سیکل که هی کار عجیب می کرد که ما بخندیم، و ما همه فکر می کردیم کارش بیشتر "نامناسب" است تا "بامزه" و ما نمی خندیدیم، و اون سعی می کرد بر عجیب بودن کارهایش اضافه کند تا ما بخندیم و شاید حرکاتش موجه شود. اما از دید ما هی رفتارش نامناسب تر می شد! خلاصه بلندگو را که برایش آوردند برای پرسیدن سوال، بلندگو را گرفت و در حالی که دری وری می گفت به سمت سِن رفت. باز هم کسی بهش نمی خندید. آقای سخنران گفته بود که از داده در تحلیل هایتان استفاده کنید و این آقای بامزه می گفت لباس هایتان در بیاورید تا رک و روراست ببینیم آن زیر چه پوشیده اید! بعد هم از سن بالا رفت، کنار سخنران ایستاد و سخنران بدبخت که همچین آدم متشخص و موسفیدی بود نمی دانست چطور اوضاع را تلطیف کند! این بود که گفت این پیراهنت چرا این رنگی است! و آقای بامزه گفت از کمد تو برداشتم! و همین جوری اوضاع ادامه داشت. ما از خدمه زحمت کش کنفرانس شرمنده شده بودیم که همین جوری زل زده بودند به ما. بعد هم آقای بامزه که تا آن بالا رفته بود، دید نمی تواند که همین جوری پایین بیاید و برود سرمیز غذایش بنشید و این بود که رفت و در میزی که آن بالا بود کنار دو تا سخنران دیگر نشست و خطاب به حضار پرسید کسی سوالی از من ندارد؟! یعنی دیگه آخرش بود. من رسما همچین چیزی ندیده بودم. رییس کنفرانس آمد پشت بلندگو و از همه به خاطر شرکت در کنفرانس تشکر کرد و یک جوری وانمود کرد که حرکت این آقا برنامه ریزی شده بوده و در جهت شادتر کردن محفل انجام شده. خانمی که در میز ما نشسته بود سری تکان داد گفت فکر کنم این حرکات نامناسب بود! و ما هم، همه نگاهمان به میز، گفتیم البته البته!

عصر، سوال اصلی در کنفرانس این بود: اون آقاهه، کی بود؟!

یادداشتی در سیراکیوس

2011-06-02T22:49:00.006-04:00

توی کنفرانس مدیریت عمومی (دولتی) هستم در شهر سیراکیوس. شهری که مهد مدیریت دولتی است. آدم های بزرگ فیلد هم آماده اند. بعد از سلام و علیک، اولین حرفی که آدم هایی که از دانشگاه های دیگر می شناسم شان، با شوق از من می پرسند این است که، خوب، نتیجه دنبال کار گشتن ات چی شد؟ و من می گویم که نشد! و بعد به طرز بدی، صحبت یخ می کند! یا سکوت می کنیم، یا یکی از دوطرف یک حرف بی معنا می زند: نه کسی که این سوال را پرسیده آمادگی این را دارد که چگونه صحبت را ادامه دهد و نه من می توانم دل سوال پُرسنده را بدست بیاورم که ناراحت نباش ایشاا... سال دیگه "من" کار پیدا می کنم! یعنی بدجوری هر دو طرف شرمنده می شویم.. تازه این ها عموما کسانی هستند که دانشگاه شان من را رد کرده است! همه مثل این که انتظار دارند علیرغم این که خودشان من را رد کرده اند کس دیگری من را قبول کرده باشد! البته یک نفر هم بود که امروز به نظرم رسید همچین خیال اش راحت شد که قضاوت اش در مورد پرونده من خیلی هم بیراه نبوده! یکی دیگر هم بود که خودش بدون این که من پرسیده باشم گفت که می خواهم بدانی که آخر ما یک اقتصاددان فارغ التحصیل برکلی که فوق دکترایش را در پرینستون سپری کرده بود را گرفتیم! خلاصه فکر کرده بود با گفتن این حرف شاید به من احساس خوبی دست بدهد!

به هر حال، کلا اوضاع جالب نیست... اما بعد تو فکر می کنی که بقیه آدم های دنیا چه مشکلاتی دارند و تو چه مشکلی، احساس می کنی که واقعا چقدر بچه شدی که با این قبیل موضوع ها ناراحت می شوی. از اول هم خرج زندگی و بیمه و ویزا و ... را مگر ما با سعی مان در میاوردیم.. ما فقط بین صفا و مروه می دویدیم و زمزم خودش می جوشید... غُصه هایی که این روزها از خواندن خبرها می خورم آنقدر هست که برای سال های سال ام بس باشد. خوبی این کنفرانس این است که کمی ذهنم را مشغول کند و حواسم را از دردهای سیاست پرت کند... پس فردا ارائه دارم. هنوز حس و حال آماده کردن اسلایدها را ندارم... این روزها، هوای این جا به شدت "بادی" است و من هم آلرژی می شوم و یک دفعه 10 تا عطسه پشت سرهم می کنم!

2011-06-01T16:42:00.002-04:00

چه کنم با این همه غم...

آنان که شجاع اند، آنان که شجاع ترند

2011-05-19T20:17:00.002-04:00

جَنگ، شش هفت سالی بود که روز و شب مان را آژیری و پناهگاهی کرده بود. ولی حرف زدن از صلح، کفرآلود می نمود. بابا یاد داده بود که مبادا در مدرسه بگوییم که مردم از جنگ کردن خسته شده اند. می گفتند شهید نداده ایم که حالا صلح کنیم. این قدر ادامه می دهیم که تمام اش کنیم. در مدرسه، آقای ناظم داد می زد «از جلو نظام؛ خبردار» و همه داد می زدیم «جنگ جنگ تا پیروزی»...

این ها درست؛ اما همه می دانستیم که حرف بی پایه ای است که با صلح، خون شهیدی پایمال می شود. مگر شهید خون اش را داده بود که جامعه روی آرامش نبیند؟ کسی خون شهید را بی مفهوم کرده بود که دیگر به اروند رود هم راضی نمی شد و می خواست از مرز ایران به کربلا و بعد به قدس برسد و کل "نظام" را واژگون کند! بقیه را هم اگر سوال می کردند و حرف می زدند ترسو می خواند و ضد انقلاب می نامید (ولی خداوکیلی فحش نمی داد! آن طور که این روزها).

منصف باشم: آنانکه سینه سپر می کردند و به جنگ می رفتند شجاع بودند، درست. اما آنانکه که هم سینه سپرکردند و به جنگ رفتند و هم هدف را که زندگی بود فراموش نکردند شجاع تر بودند و هوشمندتر. راستش اعلام صلح، شجاعت بیشتری می خواست تا اعلام ادامه جنگ... صدام، قاتل بود و ظالم بود، درست. هاشمی در نامه اش او را "آقای صدام حسین" خطاب کرد و نه صدام یزید کافر؛ این هم درست... ولی جنگ کردیم که از آرامش مان دفاع کنیم و بالاخره کشور روی آرامش و صلح دید. اسرا آزاد شدند و زندگی بازگشت..

دکترپارتی

2011-05-08T00:15:00.007-04:00

- پیش‌پارتی: حدود ساعت دوازده ظهر یک روز بهاری؛ تعدادی از دانشجو‌ها و استادهای دانشکده دورهم جمع شده بودند به مناسبت دفاع تز دکتری من. روبرتا دعوتشان کرده بود. غذای پاکستانی از رستوران لذیذ گرفته بود. یک جور خوراک مرغ و دوجور خوراک سبزی و برنج. لواَن هم که یکی از همکارانم است باقلوا درست کرده بود و کیک شکلاتی! همه خوشحال که کم کم دارند از شر من راحت می‌شوند! چند میز در راهرو دانشکده چیده بودیم. یک میز که روی‌اش غذا‌ها بود و دو میز که دورش نشسته بودیم. یکی دوساعتی باهم بودیم.

- اول، شما: وقتی غذا‌ها آماده شد، حضار اصرار کردند که من اول غذا بکشم! باورتان نمی‌شود ولی من حتی قبل از تاج سرگرامی غذایم را کشیدم! غذا را که می‌کشیدم سعی کردم که حد اعتدال را رعایت کنم و کمتر بکشم چون به هر حال دکتر‌ها اول باید مراقب سلامتی خودشان باشند بعد مریض‌‌هایشان! حالا چه فرقی می‌کند چه جور دکتری باشند...

- شوخی‌های دکترانه: بازار شوخی به راه بود. البته در حد دکتری! نه از این جلف بازی‌ها که عموما فوق لیسانس‌ها انجام می‌دهند! استاد اقتصاد از نیوشا می‌پرسید که آیا نوید هنوز ظرف‌ها را می‌شورد یا احساس می‌کند به عنوان یک دکتر باید به کارهای اساسی تری بپردازد؟! استاد از من هم قول گرفته که اگر کسی به من گفت آقای نوید باید به من بربخورد! من هم گله می‌کردم که بعد از دفاع، بار مسوولیت سنگینی بر دوش‌ام احساس می‌کنم که بی‌خواب و خورم کرده است! البته خدا وکیلی اگر عکس‌های جدیدم را دیده باشید علائم بی‌خواب و خوری در شکم قلمبه ما مشهود است. دوباره یک هفت کیلویی اضافه وزن دارم.

- احساسات لطیف: بد‌ترین سوال از یک دکتر(!) این است که بپرسند بهترین و بد‌ترین خاطره شما در دوران دکترا چه بوده است! البته این سوال سخت است برای آدم‌های بی‌احساسی مثل من و شما! (حال کردین چه ازتون مایه گذاشتم!) اگر کسی، آدم اهل دلی باشد با آب و تاب یک چیزی می‌گوید بالاخره و ملت خوشحال می شوند. و البته باید آدم بدشانسی باشی که مثلا روبرتا در اوج ناهار این سوال را با صدای بلند از شما بپرسد.. خلاصه ما امروز یک دکتر بی‌احساس بد شانس بودیم! همه کنجکاوانه چنگال شان را به نشانه استماع سخنان بی حرکت در هوا فریز کردند و به من نگاه کردند. من هم اول اش را خوب آمدم که سوال خوبی است! و بعد ساده گفتم که همه روز‌ها کما بیش شبیه هم بودند... بعد از دو سه ثانیه مکث، چنگال ها نومیدانه دوباره به سمت غذا به حرکت درآمدند... هر چند دقیقه سوال هایی از همین دست دوباره مطرح می شد... در دلم خدا خدا می کردم که صحبت ها به سمت لیدی گاگا و بن لادن برود!

- تو که اینجایی هنوز!: از دوران‌های لیسانس و فوق یادم هست که از فردای تمام شدن درس، هر روز، هر کسی آدم را می‌دید می‌پرسید «تو که اینجایی هنوز!» با چنان لبخند ملیحی هم این را می‌پرسیدند که بیا و ببین! این جمله به عبارتی حتی جمله‌ای سوالی هم نبود، بیشتر یک جمله احساسی بود که جایگزین جملات معمولی مانند «حال شما چه طوره»، «روز به خیر» یا «دست شویی کدوم طرفه!» شده بود. الان در این چند وقت بعد از دفاع دکتری، فرکانس سوال «تو که اینجایی هنوز!» مثل دوران بعد از لیسانس و فوق نبوده، اما در نحوه‌های مختلف پرسیده شده: مثلا «برنامه‌ات چیه...»، «می خوای چکار کنی» و ... خلاصه این قضیه «نیاز مردم به اینکه شما دارای برنامه باشید» همیشه همراه شما و مردم خونگرم خواهد بود... که البته برای آدم های بی احساسی مثل من و شما اصلا مهم نیست!

لِماذا؟ لانها لغة جمیله!

2011-04-25T23:19:00.010-04:00

1- من و نیوشا و دوست دیگری تصمیم گرفتیم که عربی یاد بگیریم. لِماذا؟ لانها لغة جمیله!.. در واقع مدت ها بود که دوست داشتم این کار را بکنم. دانشگاه، کلاس عربی خوب نداشت. بعد هم برای ما که بلدیم چطور حروف را بنویسیم، کلاس های عربی این جا وقت تلف کردن است. مدت ها بود دنبال کلاس خوب بودم. بودن در آمریکا فرصت خوبی است که به مهاجران کشورها و فرهنگ های مختلف دسترسی داشته باشید. فکر کردیم تا این جاییم از این فرصت می توان استفاده کرد.

2- همکار آمریکایی ای دارم که به فرهنگ عربی علاقه دارد و شوهر خواهرش فلسطینی است. چند وقت پیش گفت که جدیدن در کلاس های شبانه عربی یک دبیرستان شرکت می کند. برای من که نه می دانستم که می توان در کلاس های شبانه دبیرستان ها ثبت نام کرد و نه می دانستم که کلاس عربی هم دارند، خیلی جالب بود. ایمیل معلم شان را گرفتم. بعد از چند ایمیل به این نتیجه رسیدیم که کلاس نیمه خصوصی می توان گذاشت با این معلم عربی. هزینه اش هم قابل قبول بود. این بود که قرار شد خانوم "مَی" به ما عربی درس بدهد.

3- «مَی» خانومی مصری است. معلم زبان عربی ما است. در واقع، هی سیده استاذه تَدرِس اللغة العربیه! از ما جوان تر است. تحصیلات اش فوق لیسانس زبان است و کارش معلمی است. هفت سالی است که با همسرش این جاست. انگلیسی به عرب ها درس می دهد و عربی به آمریکایی ها. ماشاالله!.. «مَی» محجبه است. می گوید که اسمش، فارسی است؛ به معنی شراب. دوست اش ندارد. می گوییم شراب اش روحانی است!.. با حوصله و با انرژی درس می دهد.

4- «عربی مدرن استاندارد» می خوانیم. این همان زبانی است که 300 میلیون عرب آن را می فهمند و در مکالمات بین کشوری و در محاوره رسمی از آن استفاده می کنند. چیزی است میان ادبیات قرآنی، و شش گویش اصلی عربی. با این حال، خانوم استاذه گاهی از گویش مصری هم می گوید تا بتوانیم این گویش خاص را هم بفهمیم. به هر حال بزرگترین گروه اعراب، مصری هستند (80 میلیون نفر) و بیشتر تولیدات فرهنگی عربی به این گویش است.

5- آهای! چه غافل نشسته اید که «مدینه دیزنی فی الیابان تفتح ابوابها من جدید!». این اولین متنی بود که در کلاس خواندیم، از یک روزنامه بود. خیلی هیجان داشت. متن کوتاهی بود اما اعتماد به نفس مان را زیاد کرد. به هر حال خبر به روزی هم بود که بعد از زلزله اخیر، دیزنی لَند در ژاپن دوباره باز می شود! بگذریم از این که تاج سرگرامی گمان برده بود که دیزنی لَند در "بیابان" باز می شود! از این اشتباهات زیاد می کنیم. از این نظر کلاس بامزه ای است!

6- من می خواهم در انتهای این دوره ده جلسه ای بتوانم مکالمه کنم و روزنامه بخوانم. جدای از این که با فرهنگ ملتی آشنا می شوم که شباهت های زیادی با فرهنگ خودم دارد می توانم در آینده هم اگر مجبور شدم که در دانشگاه های عربی خلیج فارس درس بدهم استفاده کنم. ارزش شخصی دیگرش هم برای من توانایی ایجاد ارتباط مستقیم تر با فرهنگ اسلامی است. بگذریم از این که بعد از این دو جلسه، فعلن از موسیقی پاپ عربی خیلی خوشم آمده! چقدر شعرهای این ها قشنگ بوده و من نمی دانستم...

7- راستی چه کسی گفته بود که این ها "ژ" و "گ" ندارند؟ البته ندارند اما تلفظ می کنند. مثلا اگر، در عربی مدرن استاندارد، بخواهید بگویید "ج" آن را متفاوت از "ج" فارسی می گویید. خودشان می گویید مثل g در کلمه regime می گویید: یعنی شبیه "ژ". [اَنتِ جمیلَه: بخوانید اَنتی ژَمیلت]. بعد هم در گویش مصری "ج" را "گ" می خوانید؛ و با تغییر کوچکی در ابتدا می شود: [اِنتی گمیلَت.] ضمنا در زبان محاوره ای مصری (و لبنانی)، "ق" را تلفظ نمی کنند. مثلا اَنتِ قلبی (تو قلب من هستی) را می خوانید اِنتی ألبی.

8- "مَی" متون عربی خودش را می دهد که معمولن مطلبی خبری یا تاریخی است. مثلا امروز در مورد چهار مصری که جایزه نوبل برده اند صحبت کردیم (من نمی دانستم مصری ها نوبل شیمی و نوبل ادبیات هم برده اند! قرار است ما هم دفعه بعد در مورد چند تا از نوابغ ایرانی حرف بزنیم! داشتیم فکر می کردیم هر وقت می خواهیم در مورد کسی حرف بزنیم مجبوریم بریم تو تاریخ هزارسال قبل و یک شاعری چیزی پیدا کنیم...)
اضافه برکلاس خانوم "مَی"، چند تا کار دیگر هم برای تقویت عربی ام می کنم. مثلا من و نیوشا، به موسیقی عربی گوش می دهیم و با مقایسه کلمه به کلمه موسیقی و متن شعر سعی می کنیم آن را بفهمیم. بعد هم گاهی یوتویوپ های فردی به نام "ماها" را نگاه می کنیم. ماها فکر کنم از مسیحیان فلسطین است. مجموعه خیلی خوبی فراهم کرده. شاید تا حالا بیست تایی اش را نگاه کرده باشم. شما هم اگر علاقه دارید می توانید ویدیوهای ماها را تعقیب کنید. تند تند هم آپ دیت می کند. مثلا به این یکی (کلمه الله در عربی) یا به این یکی (سوال پرسیدن در عربی). ولی بازهم به نظر من این جایگزین کلاس درس نمی شود. به نظر من، آدم، کلاسی که معلم حرفه ای داشته باشد و برای اش پول پرداخت کند را جدی تر می گیرد!

9- برای آن هایی که از انگلیسی شان مطمئن اند توصیه می کنم یک زبان دیگر را شروع کنند. خیلی هیجان دارد. احساس می کنید با جمعیت زیادی می توانید ارتباط برقرار کنید. البته طبیعتا اگر از انگلیسی تان مطمئن هستید، به دنبال زبان سوم بروید... فعلن، مَعَ السلامه!

این روزها

2011-04-22T16:39:00.004-04:00

فعلن به جز سه روز در هفته که برای امرار معاش کار می کنم، روزهای دیگه رو به کارهای فوق برنامه می پردازم! یعنی مجله می خونم، کتاب می خونم، عربی یاد می گیرم، و چیزهایی رو که آرزو داشتم سرفرصت خوب بخونم و یاد بگیرم رو شروع کردم... چند تا مقاله عقب افتاده هم دارم که باید در فرصت اولیه تمام شان کنم... فعلن زندگی آرام تر شده.

امشب با دوستان فیلم نگاه می کنیم.

یک عضله کوچولو

2011-04-21T22:23:00.008-04:00

رییس دانشکده ما در برخی موارد رفتاری عجیبی دارد و البته کلا هم با یک من عسل هم نمی شود هضم اش کرد. چند روز قبل از دفاع، منشی رییس دانشکده ایمیل زده بود به این مضمون که باید زمان دفاع ات رو یک ساعت بکشی عقب تر (دیرتر)، چون رییس دانشکده می خواد از اون کلاس استفاده کنه. کلاسش پروژکتور خوب دارد و خوردنی هم می توان سرو کرد. من اصلا از این کار رییس دانشکده خوشم نیامد و به منشی ایمیل زدم که من اون کلاس رو از سه ماه پیش رزرو کرده ام و شما باید با استاد راهنمایم تماس بگیرید! می دونستم که تماس نمی گیرند. چون قدرت غیررسمی استاد راهنمای من از رییس دانشکده جوان مان بیشتره. از اون مهمتر این که استادراهنمایم به ایمیل هاش به ندرت جواب می ده!.. اما منشی دانشکده ایمیل من را جواب داد که متاسفم ولی تو راه حل دیگه ای نداری مگر این که کلا اتاق ات را عوض کنی یا دفاع رو عقب بکشی...

و البته از این ایمیل اصلا خوشم نیامد. تصورم این بود که جمله بندی، جمله بندی رییس دانشکده است که احتمالا از اتاق اش به منشی داد زده است که این را بگوید... من هم یک حرکتی کردم و تونستم اتاق و زمان ام را پس بگیرم. نمی گم که بدآموزی نداشته باشه! اما به هر حال در بلندمدت نمی دونم این کارم اثر بدی داشته باشه یا نه (و کلا کار خوبی کردم یا نه). روزِ دفاع چیدمان اتاق به حالت اصلی برنگشته بود (صندلی های اتاق به صورتی که در روز قبل بود باقی مانده بود) که با کمک نیوشا و یکی از دوستان دوباره چیدیم شان. بعدهم به نظرم منشی کمک لازم رو برای این که اتاق رو باز کنه نکرد. رفتم یک کارمند دیگه رو پیدا کردم که با کارت اش در اتاق رو برام باز کنه. برای دو هفته ای هم، منشی سنگین برخورد می کرد، تا این که امروز رفتم و حال اش رو پرسیدم و یک معذرت خواهی کوچک کردم. رییس دانشکده رو نمی دونم هنوز. در این دو هفته فقط یک بار باهم روبرو شدیم که هر دو سرمان رو به علامت سلام تکان دادیم و رفتیم... فعلن آسه برو آسه بیا.

این سه روز

2011-04-14T09:01:00.007-04:00

1- پری روز دفاع کردم.
2- دی روز از ساعت 10 صبح تا 8 شب سرکار بودم: هم، آفیس سیستم داینامیکس و هم، آزمایش رفتار اقتصادی.
3- ام روز با یک معلم عربی قرار داریم. می خواهیم ببینیم شرایط اش برای تدریس خصوصی چیه. اولین بار در عمرم هستش که معلم خصوصی می خوام بگیرم! بعد هم که دو تا ارائه هست در دانشگاه، و ادامه آزمایش های رفتار اقتصادی. تا هشت شب.

پ.ن. دیگه بهانه ای ندارم که مثلا تز دارم و از کارهای دیگه شونه خالی کنم. این شده که این جوری سرم شلوغ تر شده. هنوز چند ماهی احتمالا کار دارم تا مراحل نهایی و اداری رو تموم کنم و تز رو به دانشگاه تحویل بدم. ورزش رو هم باید شروع کنم. بدن ام شده مثل گونی برنج بَسمَطی.

شگشسشتثج؛ به همین راحتی

2011-04-06T23:58:00.007-04:00

مدت‌هاست که نوشته‌های فارسی‌ام به نوشته‌های این‌جا ختم می‌شود که همین‌جا تایپ می‌کنم و پُست می‌شود. این است که شما هم اگر مثل من بعد از مدت‌ها خودکار برداری و سعی کنی چیزی را روی کاغذ بنویسی، بدجوری احساس غریبی می‌کنی. چیزی، نامیزانی می‌کند. می‌بینید فکر‌ها یکنواخت بیرون می‌آید از ذهن، اما یکنواخت نوشته نمی‌شود. بعضی وقت‌ها نوشتن زیادی طول می‌کشد و بعضی وقت فشار بیشتر خودکار لازم است.

در دنیای خودکار و کاغذ، حرف‌ها مثل هم نوشته نمی‌شوند: «و» و «ا» و «ه» راحت است، اما «ج» و «ص» و «گ» با همه قشنگی‌شان پیچاندنی هستند. «چ» را هم نگو که بعد از پیچاندن دست، وسط هیری ویری، سه تا نقطه هم می‌خواهد! دقت کردم به «گ» و «ک» که دو حرکتی‌اند، یک بار اصل کاری‌اش را می‌نویسی و بعد برمی‌گردی و سرکش می‌گذاری. اما در دنیای عدالت محور صفحه کلید همه این حرف‌ها یک ضربه هستند بر کلّه کلید مورد نظر. فوقِ فوق‌اش شیفت را هم باید بگیری... اصلا بینید: من الان نوشتم شگشسشتثج؛ به همین راحتی.

خلاصه در دنیای تایپی فرقی نمی‌کند که بنویسید «واقع» یا «توهم». هر دو چهار ضربه دقیق می‌خواهد. یا «شست و شو» و «پخت و پز» مثل هم‌اند. شش ضربه‌ای. اما «شست و شو» در دنیای خودکار و کاغذ: واه واه واه! «ش»؛ بعدش هم «س»! نمی‌توانید هر دو را کشیده بنویسید و باید دست‌کم سه تا دندانه را برای یکی‌شان بگذارید. اصلا‌‌ همان بهتر که شما «پخت و پز» را بنویسید و «شست و شو» را بدهید به کس دیگری!...

تعبیر عشقولانه

2011-04-05T22:20:00.002-04:00

- من و تو، دو روح‌ هستیم، در یک بدن!
- یعنی منظورت اینه که «یک موجودِ دوشخصیتی» هستیم؟!

در سی و سه سالگی

2011-04-04T23:11:00.005-04:00

1- قضیه دفاع تز بیشتر به یک بهانه تبدیل شده که من کار دیگری نکنم. برای این میگم "بهانه"، چون عملا کاری هم برای تز ندارم. به جز مقدمه تز که استادها کلی نظر داده بودند و من بعد از یک هفته براشون نوشتم که فعلن حال و حوصله تغییرات پیشنهادی رو ندارم و خسته ام، بقیه تز، موردی نداره. توی یک هفته گذشته، بیشتر وقت ام رو به آزمایشی که قبلا هم گفتم پر کردم. و بقیه وقت رو هم به آسمون زُل زدم!

2- و بعد هم این که به چند طریق مورد تولد قرار گرفتم! اول این که خونه دوستان بودیم برای عید دیدنی که یک دفعه صابخونه لطف کرد و یک کیک از یخچال درآورد! یک بار هم، دو تا از دوستان لطف کردند و زنگ زدند و اومدند چند ساعتی با هم بودیم. و آخری هم دفتر سیستم داینامیکس بود که سه تا از این شیرینی ایتالیایی ها گرفته بودند که شبیه نون خامه ای هستش و یک شمع هم روش گذاشته بودند. و بعد هم دوستان بامحبتی که توی فیس بوک برام کامنت گذاشته بودند. خلاصه تفهیم شدم که تولده! و البته شاد شدیم...

3- اما تولد "سی و سه سالگی" دو تا خصوصیت داره: اول این که خیلی "س" داره! و دوم این که واقعا یک جوری زیاد به نظر می آد! به پست های قدیمی تر این وبلاگ که فکر می کنم، به خصوص پست سی سالگی، یا اون نموداری که پارسال کشیدم، به نظر می آد تولدها زود سپری می شند. البته کاری اش هم نمی شه کرد. یک جوری دوست دارم که این مرحله درس خواندن رو تموم کنم (یا کم تر کنم) تا به زندگی واقعی به معنی ایجاد ارزش افزوده (!) بپردازم. مُردیم از بس سرمایه گذاری کردیم! به هر حال تولد سی و سه سالگی با دفاع تز دکتری مصادف می شود و هر چند من تا اکتبر کار دارم برای فارغ التحصیلی اما دیگه می شه گفت که درس خوندن تموم می شه....

4- جالبه بدونید که امروز با یک معلم دبیرستان صحبت کردم تا در یک کلاس زبان عربی شبانه در دبیرستان ثبت نام کنم! می تونید رسما با پرداخت 75 دلار در یک کلاس شبانه دبیرستان دولتی ثبت نام کنید. من به فهرست کلاس های دبیرستان نزدیک خانه مان که نگاه کردم چندتاش خیلی جالب بود. به جز انواع رقص ها(!)، کلاس عربی اش به نظرم خوب اومد. معلم اش مصری الاصل است. یک جوری هیجان زده بودم برای این کار و بازگشت به دبیرستان. اما وقت کلاس ها را با برنامه ام که مقایسه می کنم سخت است که که برنامه ام رو تطبیق بدم... شاید صحبت کنم برای کلاس خصوصی.

5- داریم برنامه ریزی می کنیم که آخر بهار یک مسافرتی بریم. می خواهیم طرف های آریزونا و کالیفرنیا برویم. مدت هاست که یک مسافرت تفریحی نرفته ایم.

2011-03-22T21:55:00.000-04:00

این "موجود" تازه از خواب بیدار شده - خواب آلو (بر وزن شَفتالو) و اخمو!..
جلسه "پیش دفاع" (بر وزن پیش غذا) خوب بود... ممنون از دوستانی که می پرسند یا نمی پرسند!... نیم ساعت طول کشید و استادها اعلام آمادگی کردند که جلسه دفاع، اعلام رسمی شه... فعلن این موجود می ره تا به خوابه.. از فردا سعی می کنم ایمیل های تل انبار شده رو یکی یکی جواب بدم...

دکمه قرمز

2011-03-19T19:40:00.002-04:00

از موبایل به عنوان زنگِ ساعت استفاده می کنی؟... درست!
برای صبح کله سحر کوک اش کرده اید و زنگ می زند؟... درست!
... فقط دقت کنید در عالمِ خواب و بیداری، به جای "دکمه قرمز" بر "دکمه سبز" فشار ندهید! و باعث بیدار شدن یک نفر در ایالت آریزونا که سه ساعت از ما عقب تر است نشوید!

این را شوهرِ خواب آلودی به تاج سرش گفت!

مادر دیوید

2011-03-11T23:37:00.005-05:00

مادرِ دیوید- که گفته بودم می دانست رفتنی است - رفت. چند روز قبل که حال‌اش دوباره بد شده بود، به دیوید خبر دادند و او دوباره از مکزیک آمد. دو سه روز بعد هم فوت کرد.

من و نیوشا هم با توجه به علاقه‌ای که به دیوید و دِبرا (خانوم دیوید) داریم، رفتیم برای مراسم. در آمریکا، مراسم فوت، با توجه به تفاوت آیین‌های مذهبی می‌تواند متفاوت باشد. عموما در مذهب مسیحیت، مراسم در دو روز برگزار می‌شود. روز اول در مکانی مانند کلیسا است و معمولا جسد هم در تابوت در همانجاست. بعضی دربِ تابوت را باز می‌گذارند (شاید بسته به اینکه فرد فوت شده چقدر قیافه‌اش قابل نمایش باشد). روز دوم هم روز تدفین است که اگر هوا مناسب باشد در قبرستان برگزار می‌شود و معمولا جسد در ماشین مخصوص، آرام، به سمت قبرستان برده می‌شود و سایرین سوار بر ماشین‌هایشان در یک صف، ماشین جسد را دنبال می‌کنند. بر همه ماشین‌های دیگری که در خیابان‌اند فرض است که به این گروه احترام بگذارند و کنار بکشند و این گروه برای اینکه پیوستگی‌شان را حفظ کنند، مجازند که از چراغ قرمز رد شوند. معمولا، عصر، افراد نزدیک‌تر برای شام جمع می‌شوند و هر کسی که می‌آید با خودش غذا هم می‌آورد و با هم می‌خورند. ما برای مراسم روز اول می‌رفتیم. عموما اگر یکی را بروی، کافی است.

مراسم مادر دیوید در یکی از شهرهای ایالت کانتیکت بود و حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه با ما فاصله داشت. رانندگی کردیم تا آن‌جا. من کت و شلوار مشکی پوشیدم و پیراهن طوسی. کراوات نزدم. شنیده بودم که مدت هاست که دیگر لباس‌ها در این مراسم آنچنان رسمی نیست و می‌توانید کمی راحت باشید. گفته بودند که گُل نیاورید و اگر خواستید به فلان سازمان خیریه کمک کنید.

از در کلیسا که وارد شدیم صاحبان عزا با گرمی با ما برخورد کردند. مراسم شبیه یک مهمانی آرام می‌ماند. کلیسا شبیه خانه‌ای بود که چند اتاق دارد و در انتهای راهرو به سالن اصلی می‌رسیدیم. در یکی از اتاق‌ها عکس‌های خانوادگی‌شان را از قدیم تا به حالا چیده بودند. جسد سوزانده شده بود و برای همین در مراسم خبری از تابوت نبود. * آهنگ آرامی گذاشته بودند. علی‌رغم این‌که غمگین بودند، گرم برخورد می‌کردند و لبخند می‌زدند.

در چنین مراسمی رسم است که با صاحبان عزا حرف بزنید. من و نیوشا در مسیر فکر کرده بودیم که چه جور حرفی می‌توان زد و خیلی چیزی یادمان نمی‌آمد. تصمیم‌مان این بود که وقتی کسانی را که نمی‌شناسیم می‌بینیم خودمان را معرفی کنیم و بگوییم ما شاگردهای دیوید و دبرا هستیم و بعد بگوییم we are sorry for your lost و بعد با خود دیوید و دِبرا سعی کنیم کمی بیشتر صحبت کنیم.

صاحبان عزا با سنجاق کردن یک روبان کوچک (سه چهار سانتی) قرمز به جلوی لباس‌شان مشخص بودند. اول کمی با دبرا و دختران‌شان صحبت کردیم. بعد رفتیم پهلوی دیوید. دیوید غمگین بود. ما را که دید لبخند زد. یک پلیور طوسی روی پیراهن یقه دارش پوشیده بود و کراوت‌اش غیرسیاه بود. هنوز گاهی اشک از گوشه چشم راست‌اش جاری می‌شد. اشاره کرد که پلیورش را مادرش بافته است. آن طور که فکر می‌کردم حرف زدن، سخت نبود و اتفاقا صاحبان عزا خودشان حرف می‌زدند با ما، و ما بیشتر گوش شنوا بودیم. دیوید ما را برد کنار عکس‌های خانوادگی‌شان و درباره مادرش حرف زد. مثلا عکس عروسی پدر و مادرش را نشان‌مان داد و بعد عکس‌های قدیمی مربوط به زمانی که مادرش مشاور دانش آموزان بوده در مدرسه، و عکس‌های جدید‌تر عروسی‌ها و ... عکس‌های زیادی روی یک میز و تابلوهای کناری‌اش بودند. با هر عکسی خاطره‌ای برای‌اش یادآوری می‌شد و توضیح می‌داد. اضافه بر آن یادگاری‌هایی که از مادرش بود را هم گذاشته بود. دست‌کش‌هایی که مادرش بافته بود، یک تابلو که روی‌اش نوشته بود «سیب، ۵ سنت»، یک لیوان بزرگ که آرم دانشگاه راچستر روی آن بود و یادگاری مادرش از محل تحصیل‌اش بود و... یک سمبل نروژی هم بود که نشان از ریشه نروژیشان داشت. درباره این‌ها توضیح می‌دادند. در طول مراسم سرپا بودیم و معمولا در گروه‌های ۴-۵ نفره. خنده ملایم کار نکوهیده ای به نظر نمی‌رسید. سخن‌رانی هم در کار نبود. هر کس هم می‌خواست می‌توانست برود و روی صندلی‌های سالن کلیسا بنشیند.

دیوید را در آغوش گرفتم و برای‌اش آرزوی آرامش کردم. یک ساعتی بودیم** و خداحافظی کردیم و برگشتیم.

----
*: گویا جدیدا سوزاندن جسد معمول شده است و حتی کاتولیک‌ها هم این کار را جدیدا می‌پذیرند.

**: شنیده‌ام که در بعضی از رسم‌ها نیازی به خداحافظی نیست و به دلیل جمعیت اصولا ممکن هم نیست.‌‌ همان که سلام کردید و دلجویی کردید و خاطرات خوبتان را از فرد فوت کرده گفتید کافی است. می‌روید جلوی جسد و کمی دعا می‌کنید و چند دقیقه روی صندلی‌های کلیسا می‌نشینید و بعد می‌روید – شاید کلش ۱۰-۱۵ دقیقه شود. مراسم مادر دیوید گویا نمونه‌ای از نوع دوستانه‌تر و غیررسمی‌تر بود.

شانسم تو «لاس وگاسه»

2011-03-09T13:06:00.009-05:00

دانشگاه «لاس وِگاس» تبلیغ زده که یک نفر را استخدام می کند. جدی می گم!.. من که تا حالا زیارت این شهر نصیبم نشده و فقط از شهرت اش خبر دارم، اپلای کردم... با خبرهایی که گرفتم فهمیدم احتمال این که کار را بگیرم "کم" است.. اما حالا شما فرض کن که کار بگیرم اون جا، با چه رویی می خوام به پدر و مادرم خبر بدم!.. پدر ما که در هر تماس تلفنی مطمئن می شود که ما دین و ایمان مان سرجایش است، خواهد پرسید که «خوب پسرم انشاا... تعالی کجا قرار است ساکن شوید؟!» و من می گویم «انشاا... لاس وِگاس!!..» یا فرض کن یک عمر همه می پرسند حالا کجای آمریکا به تحقیق مشغول هستید و بنده باید بگم: لاس وگاس، و طرف یک لبخند کوچولو بزنه و حرفی نزنه! (که البته اگر بدانید این از هر قهقهه ای بدتر است!)...

رفتار اقتصادی

2011-03-08T21:41:00.004-05:00

دو تا از استادها از ما خواسته اند که در یک آزمایش کمک شان کنیم. ما فقط در جمع آوری داده کمک می کنیم و طبیعتا در مقاله شریک نخواهیم بود. قبلا درباره اش اشاره ای کرده بودم. آزمایش مربوط به رفتار اقتصادی افراد است. افراد مورد آزمایش که عموما دانشجو هستند، جلوی کامپیوتر می نشینند و یک سری سوال می بینند که در ادبیات اقتصاد رفتاری به سوال های قُمار مشهور هستند. شما دو گزینه دارید که یکی را انتخاب می کنید. مثلا سوال ساده اش این است که کدام یک از موارد زیر را ترجیح می دهید: 4 دلار الان بگیرید یا 8 دلار به احتمال 60 درصد. انواع مختلفی از این گونه سوال ها وجود دارد. یا مثلا آیا ترجیح می دهید فردا 2 دلار بگیرید یا 30 روز دیگر 5 دلار بگیرید... بعد هم مکانیزمی وجود دارد که بر اساس انتخاب تان به شما پرداخت می شود. یعنی انتخاب های شما تاثیر مستقیم در میزانی پولی دارد که در انتهای آزمایش به جیب می زنید. بچه ها عموما بین 20 تا 30 دلار برنده می شوند. تا این جای کار مثل بقیه مطالعه هاست. ولی ساختار خاصی در این آزمایش هست که آن را جالب کرده... بعد از این که مقاله شان در آمد در موردش خواهم نوشت.

هدف این گونه کارها در دانشکده ما این است که چطور به افراد مستمند و طبقه میانه جامعه کمک کنند تا پس انداز مناسبی را برای دوران بازنشستگی شان فراهم کنند. در این جا هم که نمی شود دستور داد که پس انداز کن! باید ترجیحات رفتاری افراد شناسایی شود و ببینند در تحت چه شرایطی می توان ترجیحات اقتصادی آن ها را تحت تاثیر قرار داد به نحوی که به بهبود وضعیت بلند مدت آن ها منجر شود... کل این بحث طبیعتا بر این فرض ساخته می شود که افراد لزوما به بهترین صورت خرج نمی کنند و دچار بایاس های رفتاری هستند. در این مطالعه خاص یک فارغ التحصیل اقتصاد و یک فارغ التحصیل روان شناسی با هم کار می کنند.

2011-03-07T22:01:00.005-05:00

«رفت‌سنجانی؟ نرفت‌سنجانی؟ رفت‌سنجانی؟ نرفت‌سنجانی؟...»
قسمتی از ذکر تسبیح امشب احمدی نژاد

خواب در خیابان

2011-03-04T23:33:00.006-05:00

شاید بدانید که دمای شهر ما (آلبانی) خیلی سرد است. گاهی حتی سر ظهر به ده درجه زیر صفر می رسد و شب به منهای بیست درجه... امشب عده ای از مردم شهر در یک اقدام نمادین در یکی از خیابان های جنوبی شهر می خوابند. هدف شان درک مشکلات انسان های بی خانمان و حمایت از آن هاست.
---------
پ.ن. تاج سر گرامی گفت که : "دما خیلی سرد است" نادرست است! درستش "هوا خیلی سرد است" یا "دما خیلی پایین است".. خوب راست می گند!.. البته چیزی که منتشر شد رو قراره عوض نکنیم :)

تفاوت درمان

2011-03-02T15:04:00.003-05:00

دی روز این مقاله را در بیمارستان آلبانی ارائه دادم. پاورپوینت ارائه را هم می تونید از این جا داون لود کنید.

مقاله، مرور ادبیات موضوع "تفاوت درمان" بود. (به عنوان ترجمه برای practice variation استفاده کردم. ترجمه بهتر؟) موضوع به پزشک ها مربوط می شد برای این که به تفاوت نوع تصمیم گیری پزشک ها می پرداخت. برای سیاستگذاران بهداشت هم مهم بود چون به طور مستقیم مربوط می شد به موضوع های بهره وری سیستم های بهداشتی و عدالت اجتماعی در خدمات بهداشتی. کلا در مورد این حرف زدم که بقیه چه کار کرده اند و چه طور کارها را می شود دسته بندی کرد.

حرف زشت

2011-02-28T01:01:00.009-05:00

توی مهمونی خانوادگی هستیم. ما در هال نشستیم و بچه های قد و نیم قد در یک اتاق دیگه دارند با هم بازی می کنند... وسط مهمانی، دختر سه چهار ساله خوشگل دوستمون در حالی که سرش را پایین انداخته و لپ اش قرمز شده از اتاق بیرون می آد. با قدم های آروم به سمت باباش می ره. باباش بهش نگاه می کنه. دخترکوچولو یواش می گه که «بچه های دیگه، توی اون یکی اتاق، یه حرف زشت زدند...» باباش در حالی که هشدار بچه اش رو جدی گرفته، آروم می پرسه «چی گفتند؟...» دختر کوچولو می گه «گفتند: !*underpants..» بابا یک سکوت دو ثانیه ای می کنه و یواش می گه: «تو نگو...». دختر کوچولو لبخند می زنه و مثل این که یک باری از روی دوشش برداشته شده خوشحال و دوان دوان می ره که به ادامه بازی اش برسه...

* underpants =زیرشلواری، زیرپوش

trade off

2011-02-27T13:57:00.006-05:00

به گمان من برای بچه هایی که در رشته های مدیریت و اقتصاد درس خوانده باشند موضوع و مفهوم trade off به نظر ساده و قابل لمس است. اما در بحث هایی که با مردم عادی و یا افراد تحصیل کرده در سایر زمینه ها می کنید گاهی این مفهوم آنچنان ساده و قابل لمس نیست.

چنین بحث های در رشته های پزشکی و سیاست گذاری سلامت به کرات دیده می شود و گاه آن چنان بحث احساسی می شود که نمی توان" دو دو تا چهار تا" کرد. مثال اش بحث هایی است که در مورد تست های مربوط به سرطان پستان در جریان است. پارسال نشستی در بیمارستان آلبانی بود که یک عده پزشک بودند و یک عده مدیر، و بحث در مورد قوانین جدید در مورد تناوب تست سرطان پستان به خصوص برای خانوم های جوان تر بود. (جدیدا بحث های زیادی در این مورد بوده است و تا جایی که من می دانم راهنمای تست برای همه خانوم های بالای 40 سال به تست برای خانوم های بالای 50 سال تغییر کرده است. یکی از علت های اصلی این تغییر هم همان مسئله trade off است.) اما در این میان پزشکان متعددی بودند که به شدت مقاوت می کردند. اولا اجازه نمی دادند که بحث هزینه و دلار به میان بیاید (شما سلامت خانوم ها را با مفهوم دلار اندازه می گیرید؟! این را خانوم دکتری که چشم هاش پر از اشک شده بود گفت..) و بعد هم میزان خطای تشخیص اشتباه و در نتیجه ایجاد استرس بی نتیجه در افرادی که سالم هستند را بی اهمیت می دانستند. (درست است که هرچه بیشتر تست بکنی، بیمار بیشتری می یابی اما در عین حال در مورد تعدادی افراد سالم هم، در اثر خطای تست، نتیجه گیری اشتباه می کنی)

امروز که نشریه new England journal of medicine را نگاه می انداختم جدول زیر را دیدم که جالب بود. نویسنده جمع بندی کرده بود که در ازای screen کردن هر 2500 نفر افراد 50 ساله به مدت 10 سال (25000 مشاهده) می توانید یک بیمار را تشخیص می دهید و در ازای آن دست کم 1000 مشاهده اشتباه خواهید داشت که در مورد 5 تا 15 نفر این امر به شیمی درمانی و عمل و ... بیهوده منجر خواهد شد.

priming

2011-02-24T23:28:00.005-05:00

در روزهایی که دل ام گرفته و حس و حالی نیست، گفتم که یک مطلب متفاوت هم بنویسم...
.
.
ویدیویی که در این لینک می بینید گزارشی ژورنالیستی اما جالب از نوعی از تحقیقات در علوم تصمیم گیری و قضاوت است که به priming مشهور است. در این گروه از تحقیقات، تاثیر احساسات و مود لحظه ای بر قضاوت افراد سنجیده می شود. در این تحقیق خاص، افراد مورد آزمایش قرار است در مورد شخص خاصی قضاوت کنند. این شخص خاص در یکی از طبقه های بالای یک ساختمان است. افراد سوار آسانسور شده و به سمت اتاق می روند. این افراد بدون اینکه بدانند مجبور می شوند در طول آسانسور یک قهوه گرم یا یک نوشابه سرد را در دست بگیرند. در واقع فرد راهنما به بهانه این که فرمی را پر می کند از آن ها می خواهد که این نوشیدنی را برای اش بگیرند. به نیمی از افراد مورد آزمایش قهوه گرم می دهد و به نیمی دیگر نوشابه سرد. آسانسور که به طبقه مورد نظر می رسد از افراد مورد آزمایش - بعد از یک سری فرآیند - خواسته می شود که نظرشان را در مورد کسی که با او چند دقیقه قبل صحبت کرده اند بگویند. او را چگونه فردی دیدند؟ آیا حاضرند استخدام اش کنند یا خیر.. ادعای این تحقیق این است که همان چند دقیقه که فرد مورد آزمایش در آسانسور دست اش با قهوه گرم در تماس بوده باعث می شود که در دقایق آتی نظر مثبت و گرم پیدا کند، و آن فردی که قهوه سرد حمل می کرده نظر سردتری ارائه می دهد... این تحقیق کاربردهای فراوانی در بازار کار و دوست یابی و سیاست و ... برای شما می تواند داشته باشد!
.
.
زندگی ادامه دارد...

میرحسین موسوی را آزاد کنید

2011-02-23T11:05:00.004-05:00

با به حصر کشیده شدن میرحسین موسوی، ما در برابر امتحان تاریخی دیگری قرار گرفته‌ایم. روزی که بچه‌‌هایمان می‌پرسند که شما در فلان روز چه کردید؟ روزگار بدی شده است. بر افرادی چون خاتمی و هاشمی فرض است که از ‌‌نهایت ظرفیت خود برای آزادی موسوی و امنیت کروبی و سایر زندانیان سیاسی استفاده کنند و از همراهی مردم در این مسیر کمک بگیرند. ما هم دست کم به هم یادآوری کنیم که این اتفاق حصر، اتفاقی بزرگ است و دربرابرش به روزمرگی دچار نشویم...

خدا می‌داند که آنان که برای حفظ قدرتشان به ساختن یک درب آهنی پناه آورده‌اند چون عنکبوتی می‌اندیشند که برای خودش خانه‌ای ساخته است... دریغا که نمی‌دانند...

مقاله به مثابه کامنت

2011-02-06T14:55:00.004-05:00

چند وقت پیش گفته بودم که یک کامنت برای یکی از ژورنال‌ها نوشته‌ام. تجربه موفقیت آمیز بود. فکر کردم که در مورد کامنت نوشتن بیشتر بنویسم.

مقالاتی که در ژورنال‌ها چاپ می‌شود عموما به دسته‌های ۱) مقاله‌های مستقل (یا مقاله تحقیقاتی مستقل، یا مقاله تحقیقاتی)، ۲) مقالات مرور ادبیات، ۳) مقالات کوتاه و ۴) کامنت (یا نامه به سردبیر، یا یادداشت) تقسیم بندی می‌شوند. بعضی از ژورنال‌ها همه این انواع را می‌پذیرند و برخی نه و بعضی انواع دیگری هم می‌توانند داشته باشند. دسته اول مقالات، همان‌هایی است که همه ما با آن‌ها آشنا هستیم و بیشترین ارزش تحقیقاتی را دارند. طبیعتا چاپ یک مقاله مستقل تحقیقاتی در بعضی از ژورنال‌های خوب کار بسیار مشکلی است. این مقالات، شامل یک متود جامع تحقیقاتی هستند و داده‌ای را گردآوری کرده و به طور اساسی تحلیل می‌کنند. مقالات مرور ادبیات هم بیشتر وضعیت فعلی علم در یک زمینه خاص را تحلیل می‌کنند و راه‌های پیشرفت را مورد بحث می‌گذارند. در بسیاری از ژورنال‌ها روش‌های تحقیق مرور ادبیات هم تدوین شده است تا از قبول متون به اصطلاح داستانی خودداری شود. مقالات کوتاه هم بسته به ژورنال، معمولا حاوی یک تحقیق کوتاه هستند. مثلا اگر کار شما آزمایش است، یک مقاله کوتاه شامل یک آزمایش است در حالی که یک مقاله مستقل می‌تواند شامل ۳-۴ آزمایش باشد. و دسته آخر، کامنتها، نوعی از مقاله‌های خیلی کوتاه هستند که مستقل نیستند. کامنتها نوشته‌های کوتاهی هستند که به یک مورد خاص که مورد علاقه آن ژورنال باشند می‌پردازند و معمولا مربوط به مقاله‌ای هستند که قبلا در آنجا چاپ شده. مثلا اشکال یک مقاله چاپ شده را نشان می‌دهد و یا با یک تحلیل جدید نشان می‌دهند بعضی از نتایج فلان مقاله نیاز به کار بیشتر دارد. یا یک راه حل ارائه می دهند. نکته خوب کامنت ها، باز کردن باب مکالمه در آکادمی هستند. بدی شان هم این است که مردم دوست ندارند یکی بیاید و اشکالشان را بگیرد!...

من هم یک اشکال مدل سازی در دو تا از مقاله‌های انجمن روان‌شناسی آمریکا را پیدا کرده بودم. در واقع چند نفر یک ایده‌ای ارائه کرده بودند برای مدل سازی رفتار مردم در تصمیم گیری‌های شرطی و این ایده در دو ژورنال چاپ کرده بودند و دلایل مختلفی برای درستی‌اش ارائه کرده بودند. به استادم که مشکل مدلشان را گفتم، گفت که حتما یک کامنت برای یکی از دو ژورنال بنویس و این اشکال را بگو. اول طبیعتا برای ژورنال بهتر فرستادم. سردبیر، مقاله‌ام را رد کرد و گفت توصیه می‌کند به آن یکی ژورنال بفرستم! به ژورنال دوم که فرستادم، دور اول، به اصطلاح ریوایز و ری سابمیت شد (یعنی اصلاح کنید و دوباره بفرستید). نظراتشان زیاد بود، اما دلیل اصلیشان این بود که متن نوشته شده هر چند ایراد مهمی را در مقاله‌شان نشان می‌داد اما از تُن نوشتاری سازنده برخوردار نبود. به طور مشخص خواستند که ما به جز اینکه اشکال را می‌گوییم راه حل برای بهبود مدلشان هم ارائه دهیم. این کار‌ها را انجام دادم و بعد یک نامه بلند بالا نوشتم که چطور نظراتشان را برآورده کرده‌ام. خود مقاله (کامنت) ۷ صفحه بود، نامه‌ای که ضمیمه‌اش کردم ۱۲ صفحه شد! و این بار پذیرفتند.

به طور کلی برای افرادی مثل من که هنوز چاپ مقاله در ژورنال‌های خیلی معتبر کار سختی است، گزینه‌های کامنت یا مقاله کوتاه گزینه‌های خوبی هستند... اگر یک سری مقاله در جایی چاپ شده و شما می‌توانید با ایده‌ای آن را توسعه دهید یا به نکته خاصی از مقایسه آن‌ها می‌رسید یا اشکالی را در محاسباتشان پیدا می‌کنید که تعیین کننده است، می‌توانید به صورت کامنت بفرستید. بیشتر ژورنال‌ها کامنت قبول می‌کنند. ارزش‌اش از یک مقاله تحقیقاتی کمتر است اما در رزومه‌تان، کامنت هم در دسته مقاله‌های چاپ شده قرار می‌گیرد. همانطور که گفتم کامنتها نوعی از مقاله‌ها هستند که مستقل نیستند.

«خاک بر سر»ها!

2011-02-03T19:45:00.008-05:00

در مورد اتفاقات تونس و مصر، عموم ایرانی‌ها با دقت حوادث را پیگیری می‌کنند و دوست دارند که خواست مردم این کشور‌ها پیاده شود. اما به جز این گروه، دوستان دیگری هم وجود دارند که اخبار را پیگیری می‌کنند و نتیجه‌ای «خاک بر سرانه» می‌گیرند! این‌ها را به چهار دسته مهم تقسیم می‌کنم:

۱- دسته «خاک بر سر آمریکا»: دوستانی که هر اتفاقی در مصر و تونس می‌افتد نتیجه می‌گیرند که خاک بر سر آمریکا و کشورهای اروپایی! اگر مردم مصر موفق بشوند که، خوب، طبیعتا خاک بر سر آمریکا که فقط در کشورهایی دخالت می‌کند که در آن‌ها منافع دارد. و اگر حکومت مصر نجات یابد، بازهم خاک بر سر آمریکا که نگذاشت که مردم مصر پیروز شوند... اگر اوباما از مردم مصر حمایت کند که خاک بر سرش که می خواهد سوء استفاده کند! و اگر حرفی نزند هم خاک برسرش که به خاطر منافع‌اش سکوت کرده است!

۲- دسته «خاک بر سر بی‌بی‌سی»: دوستانی دیگر که هر اتفاقی در مصر و تونس بیفتد معتقدند خاک بر سر بی‌بی‌سی و سی‌ان‌ان! چرا که این شبکه‌ها علی رغم اینکه اتفاقات را به صورت زنده پوشش می‌دهند و خبرنگاران‌شان خونین و مالین شده‌اند، اما چشمان‌شان را به حقایق بسته‌اند! چطور در ناآرامی‌های ایران این شبکه‌ها اخبار ایران را پوشش می‌دادند، حالا چه شده که تونس و مصر را هم پوشش می‌دهند؟ یا نمی‌دهند؟! یا هر دو؟ و از بقیه افراد هم همیشه گله دارند که شما چقدر ساده‌اید...

۳- دسته «خاک بر سر سران جنبش سبز»: دوستانی که اخبار را پیگیری می‌کنند و از حسادت دارند تلف می‌شوند. این گروه تا می‌توانند به در و دیوار فحش می‌دهند. این‌ها هر اتفاقی در مصر و تونس بیفتد نتیجه می‌گیرند که این موسوی نگذاشت ما پیروز شویم! یک روز می‌گویند خاک بر سر سبزی‌فروشان ما که خودشان را آتش نزدند، وگرنه ما حتما پیروز شده بودیم! روز دیگر می‌گویند خاک بر سر موسوی و کروبی چون علی‌رغم اینکه اصلا کوتاه نیامدند، ولی باید خیلی بیشتر اصلا کوتاه نمی‌آمدند!.. البته این گروه بعد از اینکه قضایای مصر و تونس هم تمام شود، همین نتایج را از اتفاقات دیگر دنیا مانند بازی بارسلونا و رئال مادرید هم می‌گیرند...

۴- دسته «خاک بر سر ما»: دوستانی که همین جور به خودشان فحش می‌دهند و هی نتیجه می‌گیرند که خاک بر سر ما! مثلا می‌گویند خاک بر سر ما که از پلیس حمایت کردیم، یا خاک بر سر ما که اموال عمومی را پاسداری کردیم، یا خاک بر سر ما که توی فیس بوک اخبار را منتشر کردیم، یا خاک بر سر ما که با موبایل از اتفاقات عکس گرفتیم، یا خاک بر سر ما که آرامشمان را حفظ کردیم و الی آخر.... جالبی این گروه این است که خودشان همچین آدم‌های آرامی هم نیستند... این گروه، منظورشان از «خاک بر سر ما»، بیشتر، «خاک بر سر شما» است!

البته برخی از دوستان به طور همزمان به دو، سه و شاید حتی هر چهار گروه تعلق داشته باشند!

این روزها

2011-01-30T01:01:00.005-05:00

یک ماهی هستش که بازدهی ام پایین بوده. کلا مقاله و کار جدیدی نتونستم تعریف کنم و کارهای قبلی هم خیلی پیشرفت نکرده اند. فکر می کنم دلیل اصلی اش خستگی کار زیاد در سال گذشته میلادی باشه. تعطیلات بین دو ترم رو تعطیل نکردم و فکر می کنم الان نتیجه عکس داده. برف های پشت سرهم و هوای سرد این جا هم خیلی خسته کننده شده. احساس می کنم که به یک مسافرت خوب در کنار سواحل قناری(!) نیاز دارم. زمان دفاع تزم هم چند ماهی عقب افتاده؛ به خاطر درگیر بودن استاد راهنما با مسائل دیگرش و به هر حال مسئله ویزا و بازار کار من...

نیوشا مثل همیشه مهربان و حامی در کنارم هست... این ترم، برای سومین بار درس می دهد (درس متدولوژی) و به مراتب بیشتر از من زحمت می کشد. شاگردهای اش هم از کلاس اش راضی اند و هر ترم کارش را بهتر انجام می دهد... باید هر دو این آخرین مراحل درسی را هم مقاومت و مدیریت کنیم. دیروز اپریل، یکی از دانشجوهای قدیمی دکتری، دفاع کرد، بعد از فکر کنم ده یا دوازده سال. نمی توانم تصورش کنم...

هزینه زندگی سال آینده

2011-01-28T01:31:00.009-05:00

کمک هزینه دانشگاه من و نیوشا برای سال بعد خیلی رو هواست و با توجه به اینکه احتمال داره که من کار پیدا نکنم طبیعتا اوضاع ریسکی شده. دانشگاه ما سمت‌های «کمک استادی» را عموما به دانشجوهای سه سال اول می‌دهد و بقیه باید خودشان هزینه‌شان را جور کند. این اتفاق برای خیلی دیگر از دوستان ایرانی هم می‌افتد و بر عکس آنچه در ایران فکر می‌کنند که اینجا دانشجویان زندگی راحتی از نظر مالی دارند، این طور نیست. ما هم این چند وقت یکی از دغدغه‌هایمان برنامه ریزی مالی برای سال آینده بوده. اما خوشبختانه حالا قضیه حل شده. اول اینکه تابستان را قرار شد اضافه بر کار معمول، هر دومان تدریس هم بکنیم. پولی که از این راه ذخیره می‌شود هزینه ۳ ماه سال آینده را می‌پوشاند.

دوم اینکه چند روز پیش بعد از پنج سال کار آکادمیک یک پروپوزال مشاوره مدیریت نوشتم که به نظر می‌رسه توافق اولیه وجود داره (نوشتن پروپوزال مشاوره یک حالت نوستالژی هم داشت و آدم رو یاد کار با دوستان قدیم در ایران می‌انداخت!). طبیعتا‌‌‌ همان طور که گفته‌ام از کار مشاوره دیگر اصلا خوشم نمی‌آید ولی، خوب، به هر حال تجربه‌ای هم هست. پروژه مشاوره برای یکی از دانشکده‌های دندانپزشکی است که می‌خواهند کلاس آموزش آنلاین بزنند و برای این کار می‌خواهند برنامه ریزی استراتژیک و امکان سنجی کنند. در صورتی که پذیرفته بشه حدودا هزینه دانشجویی ۴ ماه از سال آینده‌مان رو پوشش می‌ده.

سوم هم اینکه استاد نیوشا هم در راه حمایت از ما یک پروژه تعریف کرده در مورد نحوه پس انداز و خرید مردم، که یک تحقیق آزمایشگاهی در دانشگاه با دانشجوهای لیسانس است. من و نیوشا احتمالا برای جمع آوری داده کمک‌اش می‌کنیم و او هم در ازای آن هزینه‌اش را پرداخت می‌کند (اما ما را در مقاله حاصل شریک نمی‌کند). پول حاصل از این کار هم احتمالا هزینه زندگی دو ماه را بپوشاند.

با چیدن این تکه تکه پروژه‌ها خیالمان نسبت به سال بعد راحت‌ شد و در صورتی که امسال من کار پیدا نکنم هنوز سرپا خواهیم بود! طبیعتا اگر کار تمام وقت استادی یا فوق دکتری پیدا کنم اکثر یا همه این گزینه ها را کنسل می کنیم...

نطق سالانه اوباما

2011-01-25T23:14:00.006-05:00

سخنرانی امروز اوباما رو گوش می دادم. این سخنرانی به نطق سالانه مشهور است که در حضور نمایندگان دو مجلس و سیاست مداران مختلف و مردم انجام می شود. سخنرانی خاص و مهمی است که در آن رهبر آمریکا مسیر حرکت کشورش را ترسیم می کند. عموما مقداری هم احساسی است و با دست زدن حزب های مختلف قطع می شود (یک ویدئو در مورد تاریخچه و خصوصیات این سخنرانی).

در مورد قدرت سخنرانی فوق العاده اوباما احتمالا شما هم با من هم عقیده اید. طبیعتا کسی که تا این جا رسیده باشد نمی تواند در سخنرانی ضعیف باشد. اما به نظر می رسد اوباما در frame کردن جملاتش هم تبحر خاصی دارد: مثلا آمریکا را کشور ادیسون، برادران رایت، گوگل و فیس بوک معرفی کرد. یا از افرادی که دعوت کرده بود مثلا معلم فلان مدرسه روستایی یا مدیرفلان شرکت کوچک نام می برد و موفقیت هایشان را به عنوان الگو در میان برنامه های خودش می گفت. بدون نوشته تا جای ممکن برنامه های دولت اش را با هیجان و با جزئیات قابل ملاحظه ای بیان کرد و مثل همیشه ویژنری (visionary) بود به این معنی که نشان می داد که چه آینده ای را برای کشورش ترسیم کرده و چطور به سمت آن حرکت می کند. طبیعتا به این کاری ندارم که آینده درستی ترسیم کرده یا نه، صادق است یا نه، مدیر خوبی است یا نه، اما دست کم در این خصلت خاص (سخنرانی) که از ویژگی های یک رهبر موفق است قوی است. طبق آماری که چند ساعت بعد از سخنرانی منتشر شد 91 درصد کسانی که سخنرانی را نگاه کرده اند با پیشنهادات و برنامه های اوباما در این سخنرانی موافق بوده اند. به طور مشخص در زمینه اقتصاد، بینندگان قبل از این که سخنرانی را نگاه کنند 53 درصد با برنامه های اقتصادی اوباما موافق بودند و بعد از سخنرانی این عدد به 82 درصد رسید.... به هر حال توصیه می کنم این سخنرانی را نگاه کنید.

یکی از نکته های جالب سخنرانی های جدید اوباما - به خصوص همین سخنرانی - تاکید بیش از معمول بر آموزش و نوآوری است. در این عرصه ها به علوم و مهندسی بیشتر می پردازد و در مورد آموزش مدارس به دروس ریاضی و علوم تاکید بیشتر می کند. مقالات متعددی در سالیان اخیر منتشر شده که آمریکا در رشته های مهندسی و علوم از کشورهای رقیب خودش عقب افتاده است و دوستان دانشجوی ایرانی هم عموما تایید می کنند که دانشجویان دکتری مهندسی عموما خارجی هستند. با این سخنرانی ها و بازدید جدید اوباما از شرکت جنرال الکتریک به نظر می رسد سرمایه گذاری بیشتری در این زمینه ها در حال انجام است. نوآوری های مورد علاقه اوباما هم مربوط به صنایع مرتبط با تولید انرژی پاک است. امروز گفت که می خواهند تا سال 2035 هشتاد و پنج درصد از انرژی مصرفی آمریکا را از منابع پاک تامین کنند. بر کارآفرینی حاصل از سرمایه گذاری در این حوزه ها هم حساب کرده است.

خطای رایج در مدل سازی

2011-01-24T23:20:00.007-05:00

یک اشتباه رایج در مدل سازی وجود دارد که موجب ایجاد خطای ماندگار (steady state error) می شود. فرض کنید که می خواهید "تعداد خودروهای موجود در انبار" یک کارخانه تولید خودرو را مدل کنید. متغیرهای اصلی تان عبارتند از "تعداد خودروهای موجود در انبار"، "تولید"، "فروش" و "تعداد مطلوب خودروهای موجود در انبار". مسئله به این سادگی است که اگر 10 تعداد مطلوب خودروی موجود در انبار باشد و الان 8 تعداد خودروی موجود در انبار باشد، تعداد تولید خودروی تان برابر با 2 نیست! بلکه باید آن را برابر با "2 به علاوه میزان فروش" قرار دهید. کمی فکر کنید دلیل اش را می فهمید. اگر در هر بازه زمانی مثلا یک خودرو بفروشید برای این که تعداد انبار را از 8 به 10 برسانید باید 3 تا تولید کنید. (شکل)

شکل: نمایش خیلی ساده شده مدل "تعداد خودروهای موجود در انبار" که با "تولید" زیاد می شود و با "فروش" کم می شود و قرار است "تعداد خودروهای موجود در انبار" با "تعداد مطلوب خودروهای موجود در انبار" برابر شود.

این نکته که به نظر ساده می رسد خیلی جاها رعایت نمی شود. (به زبان ساده در مثال بالا تولید را برابر تفاوت انبار و میزان مطلوب می گذارند در صورتیکه درستش این است که تولید برابر تفاوت انبار و میزان مطلوب به اضافه فروش باشد). این امر موجب خطای ماندگار در سیستم می شود (در مثال بالا تعداد انبار هیچ وقت به تعداد مطلوب نمی رسد). در بعضی کارها، نتایج، آن چنان، با این اشتباه به هم نمی ریزد. اما چند وقت پیش مقاله ای را در یکی از ژورنال های سیاستگذاری خواندم که کار مدل سازی کرده بود و همین اشتباه را انجام داده بود. اگر این اشتباه را در مدل اش فیکس می کردید دیگر هیچ کدام از نتایج مقاله بدست نمی آمد! یعنی کلا هر چیزی که مقاله ادعا کرده بود زیر سوال می رفت.

دیروز چند بار بین "نوشتن یک یادداشت برای این ژورنال و ذکر این اشتباه" و "بی خیال شدن" نوسان کردم. نویسنده مقاله را دورادور می شناسم و همیشه ایمیل هایم را با خوش رویی جواب می دهد. از آن طرف هم دوست ندارم خودم را به عنوان کسی که نشسته و غلط های دیگران را می گیرد مشهور کنم. این بود که هی چند خط می نوشتم و بعد دوباره بی خیال می شدم. کل روز به این گذشت. ولی خداوکیلی کل مقاله و نتایج تحلیل هایش به خاطر همین اشتباه مدل سازی بود...

سربداران

2011-01-22T23:25:00.002-05:00

مهمانی دعوت‌ایم. شب قبل‌اش، تاج سر گرامی لباس مهمانی‌اش را با دست شسته و گذاشته که کم کم خشک شود. در حمام، پیرهن ایشان از رخت‌آویز، آویزان است و رخت‌آویز بر میله بالای وان تکیه داده شده و آب لباس، قطره قطره بر وان می‌چکد.. من دارم با کامپیو‌تر کار می‌کنم و حواسم نیست. تاج سرگرامی موضوع را توضیح می‌دهد و می‌گوید که لباس بر رخت آویزی در حمام آویزان است... با علامت سوال نگاه می‌کنم که یعنی «آیا من باید کاری بکنم؟»... تاج سر گرامی توضیح می‌دهد که «... نه... گفتم که اگر نصفه شب، با چشمان نیمه باز، رفتی دست‌شویی و چشم‌ات به وان و میله و لباس آویزان افتاد، فکر نکنی که کسی را در حمام، "دار" زده‌اند!..»

ترس

2011-01-19T19:57:00.013-05:00

در مورد «ترس»، اولین چیزی که یاد من می‌افته آفیس کارم هست. در این آفیس ما یک کم «میانگین ترس» بالاست.. نمی‌گم که روبرتای رییس، آدم ترسویی هستش، ولی خوب خیلی هراس داره! توی این مایه که یکی دو بار که آروم رفتم ازش سوال کنم و حواس‌اش نبوده یک دفعه جیق کشیده!.. یک بار هم که من آخر هفته رفتم آفیس و اون هم اتفاقا آفیس بود و به دلیل تاریکی هوا و نداشتن عینک من رو نشناخته بود کم مونده بود که به برادران نیروی انتظامی زنگ بزنه... به جز روبرتا بقیه هم از این نشانه‌ها دارند... کافیه که یک کلاس آموزشی در مورد امنیت در دانشگاه باشه: این‌ها همه سریع ثبت نام می‌کنند و میز اول می‌شینند.. "اِرین" هم که اون روزی می‌گفت یک ایده خیلی خوب به ذهن‌اش رسیده که سطح امنیت رو در دانشگاه‌ها افزایش بده. پرسیدم چی هست ایده‌ات؟ گفت که جلوی درهای ورودی دانشگاه یک نگهبانی باشه که فقط با دیدن کارت دانشجویی، آدم‌ها رو راه بده!..

خلاصه، چند روز پیش همه نشسته بودیم دور میز و بعد از رُفت و روب آفیس، داشتیم پیتزا می‌خوردیم که روبرتا بعد از ۵ سال یک دفعه یک چیزی رو اعتراف کرد. گفت که بعد از اینکه من رو برای اولین بار دیده متوجه شده که من خیلی شبیه به عکسی که از من در پرونده application‌ ام بوده نیستم!... برق از کله‌ام پرید. (احتمالا منظورش عکس روی کارنامه تافل بوده.) یعنی رسما شانس آوردم‌ها! وگرنه اول کاری، سی‌آی‌اِی و اِف‌بی‌آی می‌ریختن سرم: یکی از ایران پذیرش گرفته و یکی دیگه به جاش اومده! اون وقت توی این مملکت که کسی آدم رو نمی‌شناسه حتما باید می‌رفتیم و استشهاد محلی جمع می‌کردیم!.. برای یکی دو روزی داشتم مجسم می‌کردم که اون اوایل روبرتا چه طوری در مورد من فکر می‌کرده و احتمالا رفتارم زیر ذره‌بین بوده! چه بامزه می‌شه که فکر کرده باشند که مثلا چرا نوید هر روز چند بار سایت‌های فارسی رو چک می‌کنه و بعد یک دفعه می‌ره و در بلاگ‌اش به فارسی گزارش می‌ده، یا این‌که این بطری آب چیه که نوید با خودش می‌بره توالت!... آدم‌های خیلی خوبی‌اند و مطمئنم که این کار‌ها رو نکردند:) مخصوصا اون بطری آب رو!

استاد می‌داند... مادرش هم...

2011-01-17T23:58:00.005-05:00

مسافرت‌اش را نیمه‌کاره گذاشت و سریع آمد وقتی فهمید که حال مادر نودساله‌اش خراب است. استاد را می‌گویم. مادرش چند باری سکته کرده بود و حالا در مراقبت‌های ویژه بستری بود. اشک در چشم‌های استاد جمع می‌شد وقتی باهم حرف می‌زدیم. حالا همه برادران و خواهران و داماد‌ها و عروس‌ها جمع‌اند. در اتاق مراقبت‌های ویژه، یک شب مانده به کریسمس، دکتر اجازه خواست که هر چه سیم و لوله است را از مادرک که حالا کوچک و نحیف شده و مدت زیادی است در حالت کُما است جدا کنند تا بدون تعلق برود. می‌توانم مجسم که استاد چقدر اشک ریخته است. آن هم در شبی که قرار است برای خانواده مذهبی آن‌ها شب عید باشد... دکتر سیم‌ها را جدا کرده... چند لحظه گذشته.. و مادرک یک باره به هوش آمده که: «بچه‌ها راستی کریسمس کی هستش؟!».. همه به هیجان آمده‌اند. شاید بهترین شب کریسمس‌شان را داشته‌اند... همه خانواده کنار هم!

در این چند وقت، مادرک گاهی بهتر می‌شود و گاهی دوباره بد‌تر. ولی هنوز بستری است. از تجربه فوت‌اش می‌گفته. جزیره‌ای آرام در میان یک دریا با تمام توصیف‌های یک جای دنج. مادرک آنجا بوده. به یک‌باره یادش می‌آید که خاطرات‌اش را با خود نیاورده. و بازگشته که آن‌ها را با خود ببرد. نمی‌دانسته چطور ببرد. استاد، باهوش است و بلد است سوال‌های همه را جواب بدهد. استاد گفته که بیا خاطرات‌مان را مرور کنیم تا بتوانی ببری‌شان. مادرک گفته که چطور تعیین کنیم کدام‌ها را من ببرم و کدام‌ها پهلوی تو بماند؟ استاد گفته که نیازی به این کار نیست. هم تو می‌توانی ببری‌شان و هم من می‌توانم یک کپی‌شان را نگه دارم. مادرک از این ایده استاد خوشحال شده و به هیجان گفته: «این خیلی فکر خوبی است».. این بوده که ساعت‌ها با هم - مادرک بر تخت بیمارستان و استاد بر صندلی کنار تخت - نشسته‌اند و خاطره‌ها را یکی یکی مرور کرده‌اند... شاد و خندان... استاد می‌داند که مادرش رفتنی است... پذیرفته است... مادرک هم مطمئن است رفتنی است... پذیرفته است...

یاد گرفتن از تجربه اپلای

2011-01-14T00:52:00.003-05:00

یاد گرفتن از تجربه اپلای برای کار، سخت است و دلیل اش هم این است که فیدبک در مورد علت رد شدن نمی گیرید. "تام" تعریف می کند که دخترش که فارغ التحصیل دکتری فلسفه استنفورد است بعد از دوسال هنوز کار ندارد. گویا دخترش سال اول بعد از فارغ التحصیلی، در کنفرانس فلسفه، ده تا مصاحبه گرفته که یکی اش به مرحله دوم که مصاحبه حضوری در دانشگاه مقصد بوده هم رسیده اما به هر حال موفقیت آمیز نبوده. سال بعد، دخترش سعی کرده که با تحلیل تجربه سال اول، مدارک و نامه های اش را قوی تر کند تا موفق شود. خیلی هم برای این کار وقت گذاشته. اما نتیجه عکس گرفته. این بار در طول کنفرانس فقط یک مورد مصاحبه داشته... از این رو تام به من توصیه می کرد که خیلی هم به دنبال تحلیل کردن دلایل رد شدن ها نباشم. به نظر می رسد که اولا لزوما دلیلی وجود ندارد، دوم این که دلیل ها لزوما منطقی نیست و می تواند ناشی از پنداشت نادرست بررسی کننده باشد و سوم این که دلایل دانشگاه های متفاوت می تواند متفاوت باشد و نمی توانید با کنار هم گذاشتن موارد مختلف عدم موفقیت به یک جمع بندی برسید و چهارم تحلیل اوضاع می تواند شما را به یک استراتژی تغییر برساند که نتیجه آن چیزی به جز inconsistency نخواهد بود. یعنی شاید پافشاری بر نقاط مثبت تان و انباشته کردن مقاله در یک زمینه برای شما بهتر باشد... این هم نظری است...

رزمنده بی خانه

2011-01-12T11:01:00.006-05:00

از فروشگاه پر زرق و برق "کالونی" می روم به سمت خانه. هوای ماشین هنوز گرم نشده ولی عجله دارم. بیرون پنج شش درجه زیر صفر است و آن قدر باد می آید که ده درجه ای سردتر احساس اش کنید. پشت چراغ قرمز پارکینگ فروشگاه منتظرم. آقایی میان سال با ظاهری شکسته و با یک مقوای بزرگ کنار ماشین ام ایستاده. روی مقوا نوشته "رزمنده بی خانه." (homeless veteran) با خودم فکر می کنم مال کدام جنگ بوده و خانه چه کسی را خراب کرده. ویتنامی نگون بختی را کشته، یا عراقی بیچاره ای را معلول کرده .... اگر جنگ با طالبان بوده شاید بهش حق بدهم... ذهن ام درگیر می شود... آخرش کمک کردن ام نمی آید، چراغ سبز می شود و من می روم. گفت و گوی ذهنی در ادامه مسیر ادامه دارد...

در عالم گشنگی

2011-01-08T19:31:00.005-05:00

الان ساعت هشت شب روز شنبه است و فعلن که آلاخون-والاخون ام! امروز تاج سر گرامی خانوم های ایرانی مقیم آلبانی رو دعوت کرده و براشون قرمه سبزی و فسنجون درست کرده و برای بچه هاشون هم لازانیا! یک جمعی هستند که ماهی یک بار خونه هم می رند و من به شوخی می گم دوستان مسجدی نیوشا. عموما از ما بزرگترند... خلاصه من فعلن به دانشگاه تبعید شدم تا مهمانی این ها تمام شود... این جا هم در این سه طبقه دانشکده هیچ کس نیست و هیچ صدایی شنیده نمی شه به جز قار قور شکم من... الان من حدس می زنم که بانوان مسجدی دور هم نشستن و دارند فسنجون می خورند و نسخه شوهرهاشون رو می پیچند!.. به هر حال ... بگذریم.. تو ایران که بودیم از این جمع های خانومانه زیاد بود که اسم اش را می گذاشتند سفره ابوالفضل و امام حسن و .. بعد آقایون رو هم راه نمی دادند!.. طبیعتا آقایون هم چیزی معادل "سفره ابوالفضل مردونه" داشتند که اسم اش رو می گذاشتند "جلسه هیات مدیره!"... بعدها که جنبش های اجتماعی مختلف فعال شد این "سفره ها" و "جلسات هیات مدیره" ادغام شد و به "پارتی" تبدیل شد که البته جرم بوده و عامل استکبار است و نیروهای دلسوز هنوز همان رویه "سفره" و "جلسات هیات مدیره" را توصیه می کنند...

قهوه

2011-01-02T17:14:00.009-05:00

1- مدت زیادی هست که هر روز یک یا دو قهوه بزرگ می خورم. دلیل اصلی اش هم این است که کارم را در کافی شاپ انجام می دهم. چند روز گذشته احساس کرده ام هر چه غذا می خورم سیر نمی شوم که خیلی عجیب بود... فرضیه ام این است که تاثیر قهوه است. در روزهای آینده قهوه خوردن را به یک لیوان کوچک در روز محدود می کنم و به جای اش چای می خورم... قبل ها که رژیم می گرفتم اتفاقا یک لیوان قهوه در ساعت یازده صبح می توانست زمان ناهارم را سه یا چهار ساعت عقب بیاندازد.. ولی گویا برای معده خوب نیست.. تاج سر گرامی هشدار می دهد که زخم معده به این راحتی ها قابل علاج نیست...

2- مدت ها قبل گوشم هم زنگ می زد و سر و صدا می کرد. دوباره فرضیه ام این بود که قهوه دارد یک کاری با گوشم می کند! مثلا فشارم را بالا می برد و در نتیجه گوش ام زنگ می زند. بعد قهوه را کم کردم ولی تاثیر نگذاشت. بعدا فهمیدم که از هدفون کامپیوتر بوده و آهنگ زیادی گوش دادن باعث شده که گوش راست ام زنگ بزند!... قهوه خوردن ام به جای قبلی برگشت...

3- چند وقت پیش یکی از دوستان که زیاد در وادی دانشجوها و کارهای ما نیست زنگ زده بود به دوست دیگری که دانشجوست و پرسیده بود که چه می کنی و چه خبر. آن دوست دانشجو هم گفته بود که در کافی شاپ کار می کنم. و دوست اول هم دل اش سوخته بود و فکر کرده بود که دوست دوم برای تامین معاش (!) باید در کافی شاپ کار کند!.. دوست اول توضیح داده بود که آن جا با مردم آشنا می شوی و قهوه مجانی هم می نوشی و الی آخر! و دوست دوم هم با تعجب توضیح می داد که نه، قهوه ام پولی است!... بعد پرسیده بود که چه روزهایی در کافی شاپ کار می کنی و دوست دوم گفته بود که هر وقت حوصله ام از کار در آزمایشگاه سر رفت!.. مدت زیادی از مکالمه این دو دوست گذشته بود تا درک مشترک حاصل شده بود! بگذریم که دوست اول مدت ها از سختی هایی که خودش کشیده زمانی که در مغازه ها کار می کرده صحبت کرده که همدردی کرده باشد و دوست دوم هم با حیرت مکالمه را ادامه داده است!

کفشی که از پا در آوردم، پا در آورد..

2010-12-31T12:12:00.005-05:00

زمین، برفی بود و گِل و شُل. من هم طبق معمول کفش‌ام رو پشتِ در، از پا درآوردم که برف‌اش آب شه روی پاگرد بیرون خونه... شب یادم رفت... صبح که پا شدم دیدم که کفشی که از پا در آورده بودم، پا در آورده و رفته!.. البته بعید است که کفش، پا داشته باشه، چرا که اگه پا داشت اون وقت به کفش نیاز داشت و در فقه هم، «دور» ممکن نیست که بوجود بیاید!.. این است که فعلن به جز به خودِ کفش، به بابا نوئل هم مشکوک‌ام.. دانشجوهای ایرانی مقیم قطب شمال که این وبلاگ را می‌خوانند: اولا، اینکه اگر کسی را با لباس قرمز و ریش بلند سفید دیدید که یک کفش شماره ۸ قهوه‌ای پوشیده، سریع با پلیس اینترپول تماس بگیرند... و دوم، اینکه شما ویزای قطب شمال رو چطور گرفتید؟ به ایرانی‌ها راحت ویزا می‌دند؟
:)

روزمره

2010-12-31T00:30:00.002-05:00

1- حدود 80-90 درصد مقاله سوم تزم تمام شده. اما چون دیوید فعلن در دسترس نیست معلوم نیست که دفاع کنم. گفته بودم که دیوید مادرش مریض شده...

2- فعلن دو هفته ای هست که تز را کنار گذاشته ام و کارهای نیمه تمام را جمع می کنم. دو تا مقاله است که باید برای دور دوم اصلاح کنم و بفرستم. در اصلاح مقاله برای ارسال مجدد نامه ای که ضمیمه می کنید خیلی مهم است. یادم باشد کمی در مورد نامه بنویسم.

3- به جز این ها دارم سعی می کنم دو تا کار جدید در حوزه مدیریت دولتی تعریف کنم. می خواهم تا جای ممکن به شیوه کلاسیک و قدیمی مدیریت دولتی در این دو مقاله کار کنم تا در بازار کار سال آینده به دردم بخورد.

4- دو تا فیلم مستند دیدم. اگر اهل دیدن فیلم مستند برای کمی فکر کردن در حوزه هایی که از کار شما دور هست هستید این فیلم را توصیه می کنم. در مورد کارکرد مغز است. سی دی دوم اش را من نگاه کردم (اپیسود 3 فکر کنم) که در مورد سنین جوانی بود و در مورد رشد مغز در ایام جوانی، بیماری اسکیزوفرنی، و تاثیر اعتیاد و .. بر مغز حرف می زند. جالب بود.

5- این جا، دانشگاه تعطیل است. گاز دانشگاه را هم برای صرفه جویی قطع کرده اند و دانشگاه سرد شده و استادهای معدودی که می خواهند در این ایام تعطیل کار کنند را مجبور کردند که در خانه کار کنند. دانشگاه ما دولتی است (ایالتی است) و خرج اش از بودجه دولت نیویورک می آید و البته درآمدش هم مستقیم به جیب دولت می رود. وضع دولت نیویورک خراب است و با هر گدا بازی که شده می خواهد صرفه جویی کند. جالب این که پارسال که برای اولین بار به ذهن شان رسید که برای صرفه جویی، گاز دانشگاه را در ایام بین دو ترم ببندند، لوله های دانشگاه از سرما یخ زد و ترکید! و کلی خرج رو دست دانشگاه گذاشت.. این هم از دولت فخیمه آقای پترسون، فرماندار نیویورک

منبع تولید ظرافت

2010-12-29T13:55:00.000-05:00

در اعمال روزمره و عادی بعضی آدم‌ها، ظرافت‌هایی می‌بینید که می‌خواهید لحظه‌ای سکوت کنید. این ظرافت‌ها هم ناشی از تصمیم دی‌شب آن فرد به «ظریف بودنِ از فردا صبح» نیست! بلکه حاصل انباشته شدن چیزی است در طول یک عمر که منبعی می‌شود که رفتار روزانه‌اش را تلطیف می‌کند. آن چیز هم که انباشته می‌شود و منبع می‌شود را نمی‌دانم که چیست؛ ولی اسم‌اش را می‌گذاریم منبع تولید ظرافت! و کسی که چنین منبعی داشت نه اینکه اعتقاد دارد که حامل پیامی برای شماست و نه اینکه اعتقاد دارد که می‌خواهد به شما نشانه‌ای نشان دهد: کار روزانه‌اش را می‌کند و شما ظرافت‌ها را در بین کار‌هایش می‌بینید... او نشانه‌ها را برای حرف زدن با شما جاری نمی‌کند، اما نشانه‌ها با شما حرف می‌زنند...

شاید فکر کنید که من فیلی دیده‌ام در آسمان که این چند خط را نوشته‌ام... نه... دی شب، به مسیر پارو کردن برف توسط آقای جانسون، صاحب خانه‌مان، نگاه کرده بودم.. دقت و ظرافت و مسوولیت در تکه‌های برفی که از راه ما کنار زده شده بود کاملا پیدا بود... یا اینکه خانومی هست در کتاب فروشی «بوردرز» اینجا، که قهوه به شما می‌فروشد: دقت و ظرافت در ریختن قهوه و داغ کردن کیک در رفتارش موج می‌زند. دنیایی دارد با قهوه‌چی بودن‌اش... دوستی در ایران دارم که یادم هست در گزارش کارش از هیچ اشکال نگارشی و ویرایشی نمی‌گذشت. می‌دانست که این ظرافت‌ها توسط کارفرما دیده نخواهد شد. برای‌اش مهم نبود که دیده شود... برای من این‌ها صرفا «دقت» نبود، «ظرافتی» بود که هیچ گاه حاصل یک تصمیم شبانه نیست؛ از منبع تولید ظرافت می‌آید!

تو یک روز رفتی سنگال... ما پنج سال است

2010-12-25T11:10:00.006-05:00

متکی... شلوغ‌اش کرده‌ای که چه بشود؟ مگر دنیا بی‌حساب و کتاب بود؟... حالا که نوبتِ دفاع از خود شده با توپ پُر آمده‌ای وسط... یک عمر است که می‌گوییم که شما و آقایان‌تان آبرو برای‌مان نگذاشته‌اید و هر روز در هر محفلی که حرفی از ایرانِ امروز است سرافکنده شده‌ایم... پنج سال، ما را هر روز به سنگال بُردی و عزل کردی... دستِ آقایت ببوس، که دستِ کم گذاشت در این دنیا کمی بچشی از آنچه چشاندیدمان...

و تو نیز غصّه نخور که آن که تو را "مورد سنگال" قرار داد، روزی سنگالیده می شود؛ اگر خدا بخواهد...

ذهنم مشغول است

2010-12-20T17:31:00.006-05:00

دوستی هست که تازه آمده این جا و برای دومین بار همدیگر را دیدیم. ایشان این دفعه آخری به من گفت که من شبیه یکی از شخصیت های کارتونی هستم. ولی نمی داند دقیقا کدام شخصیت... برای همین، مدتی است که ذهنم به شدت مشغول شده... پلنگ صورتی؟ سندباد!؟ آق بابا؟ سیمسون ها؟.... شاید هم شبیه دوآیت در آفیس؟! یا فیبی در فرِند؟ یا اون آقاهه که هی می گه جیگیلی جیگیلی در family guy؟؟... خلاصه ذهنمان، بد، مشغول است...
---
.
.
پ.ن: بابک پیغام گذاشته که من شبیه اَلفی هستم! تاج سر گرامی سرش را به تایید تکان می دهد...

2010-12-16T01:11:00.002-05:00

.
.
.
مکن ای صبح طلوع....
.
.
عاشورای امسال غم انگیز تر از هر سال است... مگر می شود فراموش کرد سال پیش را...

وبینار "عوامل موثر در ایجاد ظرفیت برای توسعه تکنولوژی"

2010-12-15T10:56:00.004-05:00

برای دوستانی که دنبال یک وبینار یک ساعته در مورد مدیریت تکنولوژی و تولید نرم افزار می گردند، این وبینار که از طرف انجمن بین المللی مدیران ایرانی است توصیه می شود. زمان اش صبح یکشنبه به وقت آمریکا است که می شه عصر یکشنبه به وقت تهران. مجانی است و کافی است که یک اینترنت نسبتا خوب داشته باشید. از هر جای دنیا هم می توانید وصل شوید. باید ثبت نام کنید.

این در واقع سومین وبینار یک ساعته انجمن بین المللی مدیران ایرانی است. برگزاری وبینارها ادامه دارد...

کار

2010-12-14T18:25:00.004-05:00

یک آقایی بود که استاد یک دانشگاه خوب بود که من اپلای کرده بودم و این آقاهه دوستِ خوب استادم بود... تماس گرفته بودم با دانشگاه شون و گفته بودند که از هفته دیگر فرم های اپلای را بررسی می کنند.. داشتن آشنا در یک دانشگاهی که اپلای می کنید خیلی مهم است دیگر... این ها رو گفتم که بگم آقاهه امروز صبح عمرش رو داد به شما!..

پ.ن. آخه این چه وقته "عمر رو دادن به شما" بود آخه... حالا اون اشتباه کرد که عمرش رو داد، شما چرا قبول کردید؟!